คุณครูป.1 บอกตั้งแต่แรกแล้วดื้อจริงๆ

  การกลับมาเป็นตัวเอง มันแสนจะง่ายดาย  ฉันพยายามเป็นอย่างคนอื่น เริ่มจากฉันมานั่งอ่านบันทึกของตัวเอง แล้วก็รู้สึกเขินๆ เพราะว่ามันไม่ได้มีสาระอะไรเลย (ในความคิดของตัวเอง) เพราะมันแค่ความรู้สึกอารมณ์สนุกอยากเขียนอยากเล่าตามประสาคนช่างพูด ฉันค่อนข้างจะเพื่อนน้อย เพราะเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงเค้าก็ไม่ค่อยจะได้มาเสวนาด้วย เหตุเพราะว่าเค้าก็คงจะเกรงใจเพราะเห็นฉันนั่งหน้าดำอยู่หน้าคอมฯ ตลอด..ทำคล้ายๆงานเข้า...หรืออีกนัยหนึ่งคุยกันคนละเรื่อง..ชาวบ้านร้านตลาดก็คุยกันไปตามประสาเขา ตั้งแต่เรื่องละคร เลยไปถึงเรื่องหวยเรื่องเจ้าทรง เรื่อง ผัวๆเมียๆ ฉันก็ไม่ค่อยจะชอบคุยเท่าไร มันไม่สนุก...ฉันก็เลยดูราวกับคนหยิ่งยะโสธร จริงๆไม่ใช่แน่นอน เพราะฉันจะเป็นคนที่หน้าตารับแขก...ยิ้มละไมตลอดเวลาแม้ยามโกรธ..(ใครๆก็บอกเหมือนแป๊ะยิ้ม)

 เรื่องของเรื่อง ที่ฉันกลับมานั่งหน้าคอมฯ อีกรอบหนึ่งก็เพราะว่าฉันจะหาเพื่อนมาฟังฉันเล่าถึงโครงการใหม่ที่ฉันกำลังจะทำ "โครงการสร้างชุมชนคนชอบอ่าน"เป็นโครงการส่งเสริมการอ่านที่มีกลุ่มเป้าหมายคือเด็กในชุมชนในตัวเมืองกาญจน์ โดยตอนเนี่ยมีเด็กๆในคอนโทรลอยู่ประมาณ 50 คน นำร่อง และ ก็จะขยายต่อไป กิจกรรมน่าสนุกเยอะแยะ แล้วฉันจะนำเรื่องและภาพมาเล่าให้ฟังอีกรอบนะคะ.. วันเนี่ยขอเกริ่นแนะนำไปก่อน...