ภาพเริ่มแรกของการถ่ายในวันนั้น พระอาทิตย์ยังลงไม่ถึงพื้น
นี่เริ่มเลื่อนลงมาอีกนิดๆ ทีละน้อยๆ
นี่ก็ลงมาอีกหน่อยเดียว
เผลอเดี๋ยวเดียวก็ลงถึงพื้นแล้วนี่ เกือบมองไม่เห็นแล้ว ลางๆ ที่ขอบฟ้านั่นไง
นี่ลงเกือบสุดขอบฟ้าแล้ว แสงด้านบนยังส่องสว่างเรืองๆ
อีกฝั่งถนนมีชาวประมงมาวางค่ายดักปลา เพื่อจับมาขายทำรายได้สำหรับจับจ่ายในชีวิตต่อไป ชีวิตเดินต่อไปด้วยการทำมาหาเลี้ยงชีพอย่างสุจริต
ดวงอาทิตย์ลับแล้ว ความมืดก็มาเยือน ข้าพเข้าก็เดินทางกลับบ้านเพื่อการพักผ่อนสำหรับเดินทางต่อไปในวันพรุ่งนี้ เดินไปเรื่อยไม่มีวันหยุดเช่นเดียวกับดวงอาทิตย์ที่จะกลับขึ้นมาใหม่ในวันพรุ่งนี้เช่นกัน
นี่เป็นความสุขของผู้สูงอายุ ที่ได้อยู่กับลูก มีลูกคอยดูแลเอาใจใส่ คนจำนวนไม่น้อยที่อาจไม่ได้มีลูกมาดูแลแบบนี้ เนื่องจากชีวิตสังคมที่เปลี่ยนแปลงไป แต่ละชีิวิตต้องดิ้นรนประกอบอาชีพเพื่อเลี้ยงตัว อาจไม่มีเวลาและโอกาสที่จะได้เลี้ยงพ่อแม่แบบนี้ แต่ก็ขอให้ทำด้วยวิธีอื่น เพื่อโลกที่สวยงามต่อไป นะครับ
ความสุขของลูกเมื่อได้เห็นพ่อมีความสุข คงมีเพียงเท่านี้แหละ
สวัสดีค่ะอ.ประถม
ภาพที่ห้วยตามาย งดงามมาก ๆ ค่ะ
แต่ภาพที่งดงามประทับใจที่สุดคือ ภาพนี้ค่ะ
(^___^)
แวะมาชมพระอาทิตย์อัสดงที่ห้วยตามายค่ะ ภาพข้างล่างให้ความรู้สึกดีมากค่ะ
ขอบคุณมากครับ คุณnana
ความสุขของลูกและพ่อ เท่าที่พอจะหาได้แบบไม่ยากเย็นครับ
เพียงเท่านี้พ่อก็พอใจแล้ว ครับ
ห้วยตามาย งามมากๆ นะคะ
อิ่มเอมใจกับภาพความอบอุ่นในครอบครัว
ธรรมชาติบ้านเราก็สวยไม่แพ้ที่อื่นเลยนะครับ อาจารย์ ภาพครอบครัวประทับใจมาก ผมเองเคยใช้ชีวิตโรงงานที่เมืองใหญ่ รายได้ดีแต่ไม่มีความสุข กลับมาทำงานที่บ้าน รายได้ไม่ถึง 10000 บาท แต่ความสุขที่ผมได้รับ ช่างมากมายเหลือเกินครับ ได้ยมีเวลาอยู่กับ พ่อ แม่ เล่นกับหลานๆใช้ชีวิตที่พอเพียงและเพียงพอ นี้แหละครับสิ่งที่ผมต้องการผมค้นพบแล้ว ขอบคุณนะครับ อาจารย์วิชาที่ อ.สอน มากกว่าการเรียนนะครับ แต่มันคือชีวิตจริง