ชีวิตนี้ต้องสู้ ตัวกูของกู

 เรื่องเล่าผ่าน Blog น่าเรียนรู้ครับ

 วันนี้เป็นวันที่สองที่มานั่งอาศัยเนทฟรีหน้าห้อง VIP ระหว่างรอต่อเครื่องไปเมืองสองแคว

 วันนี้นั่งแค่สามชั่วโมง

 เมื่อวานนี้หกชั่วโมง

 ตัวกูของ...กู จริงๆ

 ไม่ใช่ "ตัวกู..ของมึง"  หรือ

 "ตัวมึง...ของ..กู" (กราบขออภัย ใช้คำ ไทยไทย นะครับ

 มาลองติดตาม

 สาวท่านนี้ เกิดที่เจียงฮาย หน้าตา พอไปวัดได้ เธอเดินมาถามว่า จะหาอาหารทานที่ไหน

 JJ ภาษา คนประหยัดก็แนะนำให้ออกไปทานที่ "นางฟ้า..นางดิน ทาน" (คลิก)

 สาวท่านก็ไปหละครับ

 อีกหนึ่งชั่วโมงถัดไป เธดเดินมาขอบคุณ ที่ชี้ทางไปทานอาหารให้ เพราะเธอลงเครื่องมาจาก นาริตะ หิวสุดสุด

 เธอไปทานร้านในสนามบิน หมดไปสองร้อยกว่า เธอว่าถูกอะ เพราะ..ที่โน่นแพงกว่านี้

 ว่าพลางชวนเธอนั่ง "เรียนรู้จากเธอ ผู้มาจากแดนไกล"

 เรื่องจริง หลังไมค์ พรั่งพรูออกจากปาก....

 เธอเป็น คนเจียงฮายโดยกำเนิด พ่อแม่ไม่มีแล้ว

 เธอสมัครไปทำงานเป็นลูกจ้างเลี้ยงเด็กเมือเจ็ดปีที่แล้ว

 เธอ ยอมแต่งงานกับชายที่โน่น เพราะต้องการได้ permanent VISA

 เธอ ต้องทำงานที่บริษัทรถยนต์ โดยติดอักษร Zusuki ได้เงินเดือน เดือนละห้าหมื่นบาท

 สามีเธอ หากินโดยอาศัยเงินเดือนจากเธอ เจ้านี่ไม่ทำงาน กินเหล้า เล่นปาจิงโกะ

 สุดท้ายจุดเปลี่ยน "เธอ แอบรู้ว่า เจ้าผัวนี่ จะขายเธอ.."

 โห ชีวิตอะไรนี่ ทนแต่งงาน เจ็ดปี เพื่อให้ได้ Permanent VISA

 และ เธอก็..ผ่านโจทย์ นี้ไปได้

 เธอขอลาออกจากเจ้านายบริษัท ท่านไม่ให้ออก แต่ให้ลามาสองอาทิตย์..

 จากการที่ช่วยนวดให้เจ้านายประจำ เธอเลยตัดสินใจ จะมาเรียนที่ "วัดโพธิ์ ท่าเตียน" เพื่อให้ได้ใบประกาศนียบัตร เพื่อนำไปเปิดร้าน ทำสัมมาอาชีวะ ที่โน่น

 JJ เลยช่วยเปิดเนท โห ที่โรงเรียนนี้ดีครับ เรียน ๓๐ ชั่วโมง ราคาประมาณ ๘ พันกว่า

 ตอนนี้เธอได้ข้อมูลไปแล้ว

 "ชีวิตที่ต้องทน เพื่อเป็นเมีย ถึงเจ็ดปี จนได้ permanent visa เพื่อที่จะอยู่รอด ประกอบสัมมาอาชีวะ ในต่างแดนๆไกล"

 น่าเรียนรู้ครับ

 ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่เราจะทำไม่ได้ หากเราตั้งใจจริง มีเป้าหมาย ยังดีกว่า "ถูกขายไปเป็นๆ..."

 เรื่องเล้าเร้าพลัง หน้า Thai_Inter_Louch ครับ

ภาพประกอบ

 "รอคอย มาถึง ๗ ปี ชีวิต ดีดี ย่อมเกิด"

JJ2009๖นธรรมดา