คนเรานั้น มีมากมายหลายแบบ คนเก่ง คนกล้า คนดี ...แต่ทุกคนผมคิดว่าต้องมีความกลัวกันเป็นโรคประจำตัวกันทั้งนั้น ไม่ว่าจะกลัวจน กลัวความมืด กลัวเสือ กลัวงู และก็กลัว... อีกมากมายสารพัด สำหรับผมก็มีหลายอย่าง แต่สิ่งหนึ่งที่กลัวก็การเดินทางไปแม่ฮ่องสอน อีกทั้งยังต้องขับรถไปเองด้วย โดยมีเดิมพันก็คือครอบครัวของตัวเองนั่งไปเป็นตัวประกัน อะไรมันจะไม่มีทางเลือกขนาดนั้น แต่เราก็ตงลง..ไปกัน
เดินทางกันไปก็ 3 ครอบครัว และนัดพบกับเพื่อนร่วมงานที่แม่ฮ่องสอนอีก 1 ครอบครัว รวมเป็น 4 ทริพแรกก็ไปกางเต้นท์นอนกันที่ ทุ่งดอกบัวตอง เราเดินทางกันในเส้นทางสายที่เริ่มต้นจากอำเภอฮอด –แม่สะเรียง – ขุนยวม เส้นทางนี้ขับง่าย เราไม่พบกับอุปสรรค์อะไรมากนัก และเราก็มาถึง อำเภอขุนยวม เลี้ยงรถผ่านแยกเข้าไปยังทุ่งดอกบัวตอง ดอยแม่อูคอ
มาถึงทางเข้าผมก็จอดรถซื้อของ ปล่อยให้พี่จำนง ขับไปหาที่กางเต้นท์ก่อน ใช้เวลาสัก 20 นาทีได้ ก็เดินทางตามเข้าไปปรากฏว่าค่อนข้างสลัวแล้วและระยะทางก็ไกลพอดู อีกทั้งชันด้วย ประกอบกับค่ำแล้วและเราก็ทำใจเย็น เอาเข้าจริงๆ ทางและความมืดก็พาผมไปถึงจุดสูงสุดของทุ่งดอกบัวตอง ที่นี่มีร้านอาหาร ในขณะที่เราอยู่ในรถเราเองก็พยายามติดต่อกับพี่จำนง แต่ไม่มีสัญญาณเลย ทำยังไงดี??? ทางก็ทั้งมืดทั้งชัน จึงจอดรถที่เค้าจัดเป็นสถานที่พักและมีร้านค้าขายอาหารตามสั่ง
เราได้ลงไปสอบถาม ที่นี่มีเจ้าหน้าที่ตำรวจ 2 นาย นั่งทานข้าวอยู่ เค้าก็สอบถามเราต้องการอะไร เราก็บอกถึงปัญหาของเราว่าเราคลาดกันกับเพื่อนที่มาด้วยกันและโทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้ เค้าก็ให้ความช่วยเหลือ และบอกถึงข้อจำกัดของโทรศัพท์มือถือบางระบบ เขาช่วยติดต่อพี่จำนงได้ ผมดีใจมาก และฝากขอบคุณในความมีน้ำใจ มา ณ ที่นี้อีกครั้งนะครับ สำหรับ จนท.ตำรวจที่ดูแลนักท่องเที่ยวดอยแม่อูคอ...จากทีมพักร้อน รพ.จังหวัดพิจิตรครับ
และเราก็ได้รู้ว่าเราได้ขับรถเลยจุดที่พี่เค้าไปจองกางเต้นท์มาพอดูทีเดียว..จึงกลับรถและขับมายังที่จุดกางเต้นท์และเราก็กางเต้นท์กัน..ช่วงเช้าเราหลังเราทำภารกิจและชื่นชมธรรมชาติกันอย่างเต็มที่แล้ว เราก็เดินทางกลับ ปรากฏว่า..เส้นทางที่เรากลัวอย่างมากเมื่อคืน.. กลับเป็นเส้นทางที่สวยงามและไม่เห็นถึงความชันและน่ากลัวหลงเหลืออยู่อีกเลย
คิดเอาว่า คงจะเป็นเพราะความมืดและเราก็มากันเป็นครั้งแรก และก็ไม่ได้กำหนดแผนสำรองไว้ซะด้วย จึงทำให้ค่ำคืนวันที่เดินทางมานั้น น่ากลัวอย่างมากเลยละครับ
