เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา (วันที่ 27 พฤษภาคม 2549) ดิฉันได้มีโอกาสไปร่วมกิจกรรมอันหนึ่ง นั่นก็คือการเดิน - วิ่ง เพื่อรณรงค์ต้านภัยมะเร็งเต้านม โดยเขามีการนัดให้ผู้เข้าร่วมกิจกรรมไปรวมตัวกันที่หน้าตึกหอศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยขอนแก่น ซึ่งกิจกรรมเขาได้แบ่งออกเป็น 2 ประเภทคือวิ่งและเดิน ซึ่งทั้งสองกิจกรรมนี้ใช้ระยะทางเท่ากันคือประมาณ 2.7 ก.ม. โดยทางฝ่ายผู้จัดได้นัดให้ผู้ร่วมกิจกรรมไปรวมตัวเพื่อลงทะเบียนเข้าร่วมกิจกรรมกันในเวลาประมาณ 5.30 - 6.30 น. หลังจากนั้นก็จะมีพิธีเปิด โดยผู้บริหารของ AVON และ Miss Thailand World มาร่วมในงานด้วย ซึ่งทำให้งานรู้สึกคึกคักขึ้น เพราะเป็นธรรมดาของผู้คนย่อมอยากเห็นในสิ่งสวยๆ งามๆ อยู่แล้ว ซึ่งดิฉันก็เป็นหนึ่งในคนที่อยากเห็นคนสวยๆ งามๆ เช่นกัน หลังจากพิธีเปิดเสร็จสิ้น เขาก็ทำการปล่อยตัวผู้เข้าร่วมกิจกรรมวิ่งต้านภัยมะเร็งเต้านมก่อน และหลังจากนั้นก็จึงทำการปล่อยตัวผู้ที่เดินเพื่อต้านภัยมะเร็งเต้านม ซึ่งดิฉันก็เป็นคนหนึ่งที่ลงชื่อสมัครเข้าร่วมกิจกรรมเดินนี้ ระยะทาง 2.7 ก.ม. ใครๆ อาจจะคิดว่านิดเดียวเอง ไม่ไกลหรอก ใช่ค่ะดิฉันคิดว่าถ้าดิฉันขับรถอยู่ก็คงไม่ไกล แต่ดิฉันเดินค่ะ ก็เลยรู้สึกว่าไกลเอาการทีเดียวค่ะ แถมร้อนอีกต่างหากค่ะ แต่ดิฉันก็มาคิดดูอีกที ก็ไม่เลวนะคะ ดิฉันได้ออกกำลังกายแต่เช้าเลย แล้วยังแถมได้ทำบุญสมทบทุนในโครงการต้านภัยมะเร็งเต้านมอีกด้วย ก็เป็นการเดินเหนื่อยแต่ก็สุขใจค่ะ  ดิฉันได้ทำบุญ ดิฉันได้ออกกำลังกายทำให้ร่างกายแข็งแรง ระยะทาง 2.7 ก.ม. นี้ก็เรียกเหงื่อของดิฉันได้พอควรเลยค่ะ ซึ่งบางครั้งดิฉันก็คิดนะคะว่าทุกวันนี้ความเจริญเข้าไปถึงแทบจะทุกหนทุกแห่งอยู่แล้ว แต่นั่นเป็นความเจริญทางวัตถุ เช่นปัจจุบันนี้มีการผลิตยานพาหนะมากมาย ไม่ว่าจะเป็นรถจักรยานยนต์ รถยนต์ และอื่นๆ ทำให้มนุษย์เรามีความสะดวกสบายในการใช้ชีวิตมากขึ้น แต่ท่านสังเกตุไหมคะว่ายิ่งเราสบายมากขึ้นเท่าไหร่ สุขภาพเรายิ่งแย่ลงเท่านั้นค่ะ สังเกตุว่าพอมีรถใช้ เราก็จะเดินน้อยลง บางทีการออกกำลังกายน้อย หรือไม่ได้ออกกำลังกายเลย มันจะส่งผลต่อสุขภาพของท่าน อาจจะยังไม่เห็นเร็วๆ นี้ แต่มันจะสะสมไปเรื่อยๆ พอวันใดที่ร่างกายท่านอ่อนแอ โรคร้ายก็จะมาเยือนท่านได้ง่ายค่ะ เพราะฉะนั้นดิฉันจึงคิดว่ายารักษาโรคที่ดีที่สุดก็คือการออกกำลังกาย ทำให้ร่างกายแข็งแรงค่ะ ดิฉันเคยได้ยินผู้เฒ่าผู้แก่เขาพูดกันว่า "บุญ (ความดี) ไม่มีซื้อขายอยากได้ต้องทำเอง" ทำให้ดิฉันคิดต่อไปว่าสังคมไทยเราน่าจะใช้คำๆ นี้เป็นข้อเตือนใจต่อสุขภาพของตนเองค่ะ  "ร่างกายแข็งแรงไม่มีซื้อขายอยากได้ก็ต้องออกกำลังกายเอง"  ออกกำลังกายวันละนิด จิตแจ่มใสค่ะ  ขอให้ร่างกายแข็งแรงกันทุกท่านค่ะ  สวัสดีค่ะ