...สิทธิที่เราไม่มี...




ทุกครั้งที่เราคิดว่า เรามีพัฒนาการทางด้านจิตวิญญาณ


บางครั้งก็ช่างหมิ่นเหม่เหลือเกินระหว่าง ความเมตตากรุณา หรือ การดูหมิ่นดูแคลน กับคนที่ดูด้อยกว่า


ตราบใดที่ยังมีมานะ อัตตาเป็นเชื้อ ย่อมมีบ้างที่เราจะเผลอพลั้งดูแคลน ยามหมิ่นคนอื่น

 


 

ใบไม้แรกผลิใบ อาจเลือกไม่ได้ว่าจะผลิที่บริเวณใดของลำต้น


แต่ใบไม้แต่ละใบก็มีลักษณะเฉพาะไม่เหมือนกัน โดดแดน โดนฝน ไม่เท่ากัน


แต่ก็มีความงามตามแบบเฉพาะของตน

 

 


 

ผู้ที่พบสัจธรรมของชีวิตได้บางส่วน


ควรแล้วหรือที่เราจะผยองตน ข่มเหงผู้อื่น ทั้งๆที่เราก็ไม่รู้จักเขาอย่างแท้จริง


เราจะรู้จักเขาได้อย่างไรเล่า ในเมื่อในใจของแต่ละผู้คน เขาก็อาจจะยังไม่รู้จักตัวเองด้วยซ้ำ

 


 

ทุกชีวิตมีอัตตลักษณ์เฉพาะตัว เราจะอ้างสิทธิอันใดเล่าไปตัดสินคนอื่น


แม้คนที่ไม่ได้อยู่ในป่าเขา ใกล้ชิดธรรมชาติ  เขาอาจเป็นแค่หนุ่มสาวออฟฟิศ


พ่อค้า แม่ขายกลางป่าคอนกรีต ข้าราชการปลายแถว พนักงานเอกชนผู้ต่ำต้อย

 


 

แต่ถ้าเขาเหล่านั้นรู้จักเปิดประตู “ใจ”


เขาเหล่านั้นก็อาจเป็น “อิสรชน”


โดยที่ไม่ต้องมีเปลือกใดๆมาครอบงำ ทั้ง ไม่ขึ้นกับ สถานที่ ประสบการณ์ กาล


เวลา ตำแหน่งแห่งที่ ทรัพย์สินเงินทอง หรือ องค์ประกอบภายนอกใดๆ