รักใดเล่าจะเท่าความรักของพ่อและแม่ที่มีให้เราด้วยความบริสุทธิ์ใจและจริงใจต่อเราเสมอมาและตลอดไป
เกิดมาเป็นมนุษย์ปุถุชน ก็มีทั้งคนดีและคนเลวปะปนกันไป ยามเป็นเด็กก็มีแต่ความสดใส ไร้เดียงสา แต่เมื่อเติบใหญ่ ความรับผิดชอบย่อมมีเข้ามามากมาย ยิ่งอยากได้อยากมี ก็ต้องขวนขวายทำให้ต้องสรรหาสิ่งนั้นมา เพื่อตอบสนองความต้องการให้ได้
หากเกิดมาและไม่มีความอยากได้ อยากมี ชีวิตคงเป็นสุขและไม่ต้องแข่งขันอะไรมากมาย แต่ชีวิตก็คือชีวิตที่ต้องต่อสู้ต่อไปไม่หยุดหย่อน บางครั้งก็อ่อนล้าจนไม่อยากได้ อยากมีอะไรกับใคร แต่ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป
และเมื่อเราอ่อนล้า หากมีใครสักคนที่เรารักอยู่เคียงข้างและให้กำลังใจ ชีวิตคงเป็นสุขไม่ใช่น้อย แต่ใครเล่าจะอยู่เคียงข้างเราและเป็นกำลังใจ ได้ดีที่สุดเท่าพ่อและแม่เป็นไม่มี เพราะสองท่านนี้คือชีวิตและจิตใจที่มอบให้เราโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนอย่างแท้จริง
ไม่มีทั้งพ่อ และ แม่แล้ว
แต่มีลูกชายหนึ่งคน..เป็นกำลังใจ
สวัสดีค่ะ
ขอบคุณที่แวะมาแสดงความคิดเห็น
แค่ลูกชายคนเดียวก็มีกำลังใจที่จะต่อสู้ต่อไปแล้วค่ะ