หนูไม่ชอบครู แต่หนูอยากไปเที่ยวด้วย


เห็นความหัวดื้อของหนูไหมค่ะ รู้จักครูหรือก็เปล่า แต่ก็มั่ว ๆ เนียน ๆ จะไปกับเขาด้วย แถมหวงอาจารย์ตนเองอีก กลัวโดนแย่งความรัก ความสนใจ

ต่อจาก

รำลึกความหลัง วันแรกที่เจอครู

 

หลังจากครั้งแรกที่โดนครูทักว่า “เป็นคนไม่มั่นใจเพราะแต่งหน้า” หนูเอง “รู้สึกรับไม่ได้ ไม่ค่อยอยากเจอครู แต่ก็มักจะมีอะไรพามาให้เจอท่าน อยู่บ่อย ๆ” บางที อาจารย์ท่านเป็นคนชวนบ้าง ก็อีกนั่นแหละหนูเป็นคนประเภทยิ่งกลัวยิ่งชน ไม่ใช่ทำได้ดีนะคะ ยิ่ง เป๋ ๆ ๆ หนักกว่าเดิมทุกครั้ง ยิ่งมาเจอพร้อมกับอาจารย์ที่ร้านกาแฟ ยิ่งรู้สึกเหมือนโดนแย่งความรัก โดนแย่งของเล่น กลับไปทำ Lab ต่อแบบเซ็ง ๆ

          ตอนนั้นไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่พอนึกถึงครูขึ้นมาก็รู้สึกไม่ชอบใจ ยิ่งอาจารย์พูดถึงให้ฟังบ่อย ๆ ก็ยิ่งเป็นความรู้สึก “ไม่อยากฟัง”

          แต่ด้วยความที่หนูทำงานกับท่านอาจารย์มานาน ท่านเมตตาสอนวิชาความรู้ต่าง ๆ หนูเรียนรู้งานจากท่านแบบไม่ทำอย่างอื่น ทำอย่างทุ่มเท เหมือนชีวิตทั้งชีวิตเกิดมาเพียงเพื่อทำสิ่งนี้ แต่การที่ทำอะไรอยู่นาน ๆ ก็ทำให้รู้สึกเบื่อได้ง่าย ๆ ด้วยความไม่ตั้งใจพัฒนาของตนเอง ยิ่งอยู่นานก็จะยิ่งมีข้อบกพร่องมากขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งทำงานด้วยอารมณ์ก็ยิ่งให้งานออกมาแย่ บางทีหนูก็มีความรู้สึกว่า อยากไปลองทำอย่างอื่นบ้างก็ ก็รู้สึกเกรงใจท่าน หนูขี้กลัวด้วยแหละ ชอบอยู่ในระยะปลอดภัย พอเริ่มมีน้อง ๆ คนอื่นเข้ามาใน lab หนูก็มีโอกาสได้ช่วยสอน อืม หลายครั้งก็โดนดุ โดนเตือนในรูปแบบอื่นสารพัด ยิ่งทำให้หนูรู้สึกอึดอัด ก็จะเอาสารพัดเหตุผลมาอ้าง เพื่อจะให้เลิกทำ Lab แต่ก็ไปไหนไม่ได้ ไม่รู้ทำไม

          อยู่ดี ๆ วันหนึ่งครูชวนไปวังเวียง ด้วยความคิดแรกที่ว่า

"อาจารย์คงไปด้วย ไปเที่ยวกันหลาย ๆ คน มันส์ดี"

แต่พอใกล้ ๆ วันมารู้อีกที อาจารย์ไม่ไป แต่ด้วยความเป็นคนหัวดื้อ ดึงดัน ทั้ง ๆ ที่ก็ไม่สนิทกับครูเลย ออกจะหมั่นไส้ด้วยซ้ำ

หนูก็ยืนยันจะไปลาวกับครู แม้จะไม่มีอาจารย์ไปด้วย แถมตอนแรกครูไม่ให้ไป

หนูโทรกลับไปฟ้องอาจารย์แบบงอน ๆ โกรธเคืองด้วย

จนสุดท้ายคุณครูท่านก็อนุญาตให้ไป หนูยังมีความคิดที่ว่า กลัวอาจารย์เปลี่ยนใจ ไม่อยากให้ท่านรู้ เดี๋ยวท่านไปด้วย เหนาะมันเป็นมากขนาดนี้ค่ะ

พอวันจะไปหนูแค่ส่ง SMS ไปบอกอาจารย์ว่าจะไปลาวกับครูนะ ในใจก็หวั่น ๆ แล้วภาวนาว่า “อย่ามานะคะ อย่ามานะคะ” เออ จิตคนเรานี่ก็แปลกดีนะคะ

          เห็นความหัวดื้อของหนูไหมค่ะ รู้จักครูหรือก็เปล่า แต่ก็มั่ว ๆ เนียน ๆ จะไปกับเขาด้วย แถมหวงอาจารย์ตนเองอีก กลัวโดนแย่งความรัก ความสนใจ

 การตอบสนองของหนูเองตอนนั้น เป็นการไปกับครูแต่ไปแบบเป็นภาระทางอารมณ์

ตลอดการเดินจากจากขอนแก่นไปหนองคาย เหมือนเป็นการเดินทางแสนไกล เหนื่อยและหนักหน่วงมาก ๆ สำหรับหนู เพราะระหว่างทางครูท่านสอนให้

 แคร์และเอาใจใส่คนรอบข้าง อย่างเช่นท่านอาจารย์ คนที่ทำงานด้วยกันมานาน ไปไหนมาไหนด้วยกัน แค่ส่ง SMS ไปบอกถือว่า ไม่เอาใจใส่

หนูจ๋อย เหมือนเด็กทำผิดแล้วโดนจับได้ เพราะในใจหนูก็รู้สึกว่า

“ทำไม่ถูก”

ยิ่งครูมาช่วยย้ำอีกคนวันนั้น เหมือนหนูโดนทุบกะบาน

หลังจากครูพูดแบบทุบกะบานหนู ครูก็ค่อย ๆ ผ่อนคลาย พาชมนก ชมไม้ ชมข้างทาง เหมือนตั้งใจปลอบประโลม

          เห็นความเหนื่อยยากของครูหนูไหมค่ะ ไม่ว่าหนูจะตอบสนองต่อท่านอย่างไร ท่านก็อดทนสอนสั่งหนู ค่อย ๆ กระเทาะใจ ที่ชั่ว ๆ มืดดำหนาเตอะ ออกทีละนิด ทีละนิด แต่รู้อะไรไหมค่ะ ทุกครั้งที่ครูกระเทาะ หนูก็สาดความชั่ว สาดทุกข์ใส่ครูทุกครั้ง ทำให้ท่านบาดเจ็บทุกที

          กราบขอบพระคุณครูค่ะ

หมายเลขบันทึก: 314527เขียนเมื่อ 19 พฤศจิกายน 2009 04:50 น. ()แก้ไขเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2012 10:50 น. ()สัญญาอนุญาต: ไม่สงวนสิทธิ์ใดๆจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี