เป็นความตั้งใจตั้งแต่แรกเริ่มที่ต้องการทำงานทางด้านการเกษตร ได้สอบเข้าผ่านโค้วต้า เข้าเรียนที่ คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เป็นนักเรียนคนเดียวของโรงเรียนประจำจังหวัดที่เลือกเรียนเกษตร ทั้งๆ ที่เพื่อนๆ สายวิทย์ฯ ส่วนใหญ่จะเลือกเรียน วิศวะ แพทย์ เภสัช หรือ วิทยาศาสตร์ พื้นฐานที่บ้านไม่ได้ทำอาชีพเกษตรกรรม แต่ชีวิตในวัยเยาว์ที่ผ่านมาคุ้นเคยถึงความยากแค้น ลำบาก ยากจน ของอาชีพเกษตรกรไทย รอยยิ้มที่หม่นหมอง มือที่หยาบกร้าน หยาดเหงื่อที่ไหลรินท้วมตัวท่ามกลางเปลวแดดที่ร้อนแรง......
หลังจากเข้ามาเรียนได้เข้าร่วมกิจกรรมของชมรมอาสาพัฒนาและบำเพ็ญประโยชน์ของคณะ ทุกค่ายมีเรา เพราะเราคือส่วนหนึ่งของอาสาพัฒนาฯ การออกค่ายทำให้ค้นพบหลายๆ สิ่ง ความยากแค้นของพี่น้องชาวไทภูเขาที่อยู่ห่างความเจริญ ทุกพื้นที่ที่ไปออกค่ายจะพบสภาพปัญหาที่เหมือนกัน คือ ข้าวไม่เพียงพอต่อการบริโภคตลอดปี เพราะข้าวไร่ ที่ปลูกให้ผลผลิตต่ำ และอีกหลากหลายสาเหตุ เด็กๆ บางคน ต้องรับประทานฟักทองต้มแทนข้าว สิ่งที่เป็นความหวัง คือ โครงการอาหารกลางวันที่ทางโรงเรียนจัดให้ ความตั้งใจหลังจากจบปริญญาตรี คือ เราจะต้องเป็น นักปรับปรุงพันธุ์ ( plant breeder) ให้ได้
และในวันนี้เราก็ได้เป็นนักปรับปรุงพันธุ์พืช อย่างเต็มตัว ทำงานกับไอดินภายใต้แสงตะวันที่สวยงาม ถึงแม้บางครั้งรู้สึกถึงความแตกต่างจากอาชีพอื่นๆ แต่ก็ไม่รู้สึกแปลกแยก เพราะอาชีพเกษตร ใจต้องมาก่อน ถ้าใจสู้ เราก็สามารถทำได้ทุกอย่าง วันนี้กำลังต่อสู้กับสภาวะแวดล้อมที่กำลังเปลี่ยนไป สภาพสังคมที่เปลี่ยนแปลง แต่ก็ตั้งใจแล้วว่าจะไม่ถอย จนกว่า.....ลมหายใจสุดท้ายจะหยุดลง เพื่อให้สังคมไทยเป็นสังคมที่ร่มเย็น ผาสุก อุดมสมบูรณ์ด้วยอาหารที่ปลอดภัย ควบคู่ไปกับการทำการเกษตรที่ยั่งยืนเป็นแหล่งอาหารหล่อเลี้ยงลูกหลานภายภาคหน้าตลอดไป
