เมื่อไม่กี่วันมานี้  ผมสอนให้หลานชายอายุ ๕ ขวบเศษให้อ่านภาษาไทย แกอ่านดังนี้

ก  -  อะ  -   กะ

จ  -  อะ  -  จะ

ด  -  อะ  -  ดะ

ม  -  อะ  -  หมะ !!! 

ผมสะดุ้งครับ  อันที่จริงเราเคย พบเหตุการณ์ทำนองนี้มามาก  แต่คราวนี้  สะดุดใจมาก  เพราะนึกถึงคำ "ลงสรุปเป็นนัยทั่วไป" หรือ  Generalization  คือ  เกิดคำถามขึ้นมาว่า "ความสามารถนี้เราเรียนรู้  หรือ ได้มาแต่เกิด"  การตอบคำถามก็ใช้วิธี "ดิด"  ไม่ใช่วิธี "ทดลอง"  คือ

คิดว่า  เขาเคยพบ "กะ, จะ, ดะ, มาก่อนที่เขาจะพบ  มะ "  นั่น  แสดงว่า "เขาเรียนรู้" มาก่อน  มะ เพราะว่าเหตุการณ์นั้น "เกิดก่อน  มะ "  ดังนั้น  การออกเสียงว่า "หมะ" จึงเป็น "ผล" ของคำ  (กะ  จะ  ดะ ) หรือ "โยงสัมพันธ์" กับคำเหล่านั้นเป็นแบบ

( กะ, จะ, ดะ ) --> หมะ ?

แต่พอผมบอกว่า "ม่ใช่"  หมะ   อ่านว่า  มะ  เขาก็พูดว่า  มะ  และ "เปลี่ยน" มาเป็น มะ ในการอ่านคราวต่อมา  และนี่ก็แสดงว่า "เรียนรู้"  การ"อ่านคำ  มะ " ผมจึงคิดว่า

" การอ่านว่า  หมะ " ก็เป็น"การเรียนรู้"  และคราวหลังมาอ่านว่า "มะ" ก็เป็น "การเรียนรู้" (Learning )

 

แต่ " กะ - จะ - ดะ " -> generalize -> หมะ "  เป็นพฤติกรรมที่เรียกว่า "Generalization" และ

Generalization  เป็น"ความสามารถย่อยพื้นฐาน" ของ "คิดเหตุผลแบบอุปนัย"

ฉะนั้น .................. ( Hypothesis : 1 )

ลองนำไปวิจัยทดสอบดู !