การพัฒนาที่ไม่ได้มาจากใจ ย่อมไม่สำเร็จ

         จากการที่ผมได้มีโอกาสทำงานครอบครัวบ้าง  ทำงานเยี่ยมบ้านนักเรียนบ้าง  พบว่าข้าราชการเราบางคนยังทำตัว "เหนือกว่า" ชาวบ้านอยู่ครับ

 

          ยกตัวอย่างเช่นการไปเยี่ยมบ้านนักเรียน  ผมจะลงไปนั่งกับพื้นปูนคุยกับผู้ปกครอง   แต่คณะที่ไปบางคนไม่ยอมลงมานั่งพื้นครับ ต้องขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้  พร้อมกับเรียกผมให้ขึ้นไปนั่งเก้าอี้  แต่ผมไม่นั่งเก้าอี้ที่ "เหนือ" กว่าผู้ปกครองหรอกครับ  ผมก็ลงนั่งคุยกับพื้นปูนกับเขานั่นแหละ

 

          ในการพูดคุยกับผู้ปกครองตอนไปเยี่ยมบ้าน    ก็มักจะใช้คำพูดที่ "เหนือกว่า" ครับ  ทั้งสีหน้า  ท่าทาง  และ การใช้คำพูด

 

          อีกประสบการณ์หนึ่ง คือ ประสบการณ์การทำเวทีครอบครัวสุขภาวะ  เวทีนี้คุณครูบางท่าน  ยังทำตัว "เหนือกว่า" ผู้ปกครองอยู่ครับ   ทั้งคำพูด  กิริยาท่าทาง   สีหน้า และ การแสดงออก

 

           ทั้งสองประสบการณ์    ผมสังเกตุดูว่าผู้ปกครองอึดอัด  ไม่เปิดใจ  และไม่ให้ความร่วมมือ  จึงเป็นการพัฒนาที่ได้แต่ "เปลือก"  หรือได้แต่ "รูปแบบ"  ไปละครับ   ไม่ได้ "แก่น" หรือ ไม่ได้ "เนื้อหา" ของการพัฒนา

 

          เพราะการพัฒนากับคนที่ได้ผล ต้องเริ่มต้นที่ "ใจ" ครับ  ไม่ว่าจะเป็นคนแบบใหนก็ตาม  นั่นคือ  ต้อง "ให้ใจ" เขาไปก่อน  จึงจะ  "ได้ใจ"  เขามา

 

           วิธีการที่จะได้ใจเขามา คือ ต้อง "จริงใจ" กับเขา  ด้วยการทำตัวให้เขา "ไว้ใจ"  ก่อนว่าเป็นพวกเดียวกันกับเขาอย่างจริงใจไม่เสแสร้ง

 

          การทำให้เขาไว้ใจว่าเป็นพวกเดียวกับเขา  จะต้องไม่ทำตัว "เหนือกว่า"   แต่จะต้องลดตัวลงมา  ทำตัวเป็นกันเองด้วยความเท่าเทียมกัน

 

          ครับ   ต้องลดตัวลงมา  ทำตัวเป็นกันเองด้วยความเท่าเทียมกัน

 

        จึงจะเกิดการพัฒนาที่มาจากใจ   ได้ทั้งเปลือกและแก่น  ครับ