ในสังคมแห่งความเป็นจริง  ในชีวิตประจำวันของเรา 

คงยังต้องมีการแข่งขันกันอยู่ตลอดเวลา 

โดยเฉพาะการแข่งขันกับตัวเองนั้น

เพื่อเป็นประโยชน์เกื้อกูลให้สิ่งที่ดีๆเกิดขึ้นมา

 และเราไม่จำต้องไปแข่งกับคนอื่นเพราะบางครั้งการแข่งขันกับผู้อื่นนั้น 

จะสร้างศรัตรูขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว 

แต่ทว่าเราสามารถจัดสรรชีวิตตนอย่างถูกระบบ

ก็จะชนะตนได้อย่างถูกวิธี  ไม่จำต้องไปแข่งขันกับคนอื่นอีกต่อไป 

และหากเรายังไม่หยุดวิวัฒนาการตนเมื่อใด

 เมื่อนั้นเราก็จะชนะตนอยู่เรื่อยไป  

 หากย้อนมองกลับไปความภูมิใจก็จะเกิดขึ้นในชัยชนะที่แท้จริง

 และนั่นจะเป็นแรงขับเคลื่อนให้เรามีพลังในการพัฒนาตนตอไป

ความสำเร็จแต่ละคนมีหลายวิธีและไม่จำเป็นว่าต้องเหมือนกันใช่หรือไม่ 

มากต่อมากแล้วที่หลายคนพยายามจะลอกเลียนแบบ

ซึ่งหนทางความสำเร็จอีกคนหนึ่ง

 แต่ทว่าเมื่อได้เดินตามไปสักพักมันไม่ใช่เส้นทาง

ที่เราจะประสบความสำเร็จได้เท่าทีควร

 เพราะเส้นทางแห่งความสำเร็จไม่จำเป็นต้องเหมือนกันเสมอไป 

แต่ทว่าที่สำคัญนั้นอยู่ที่จิตใจของเราว่ามีความสุขกับเส้นทางที่เลือก

เพื่อเหมาะสมกับตนต่างหากและไม่ให้ใครเดือดร้อนกับเส้นทางที่เราเลือกเดิน 

บางครั้งหรือทุกครั้งหากเราไปอยู่ในสถานะแห่งความสุขความสำเร็จของคนอื่น

ใช่ว่าจะทำให้ใจเรามีสุขเสมอไป  แบบอย่างแห่งความสุขความสำเร็จของผู้อื่น

เราก็ดูเป็นตัวอย่างได้  แต่ไม่จำเป็นว่าต้องเอาเยี่ยงหมดทุกอย่าง

 ลองหันมองทุกอย่างให้เป็นกลาง อย่าพยายามนำ ความรัก  โลภ โกรธ 

หลง หรืออคติใดๆ  มาคอยบงการใจเรา 

ถามใจตนว่าสุขใจไม่ทำความเดือดร้อนให้ตนและคนอื่นไหม

กับเส้นทางที่เลือกเดิน 

หากเป็นดังนี้ได้สักเพลาหนึ่งเราจะได้ดื่มด่ำกับความสุขที่แท้จริง..

ให้ตนเติบโตด้วยความกล้า

ก้าวไปข้างหน้าฝ่าพงหนาม

ดวงใจมิหยุดพยายาม

กล้าจักเดินตามหนทางตน

 ให้ตนเติบโตด้วยความคิด

เรียนรู้ชีวิตทุกแห่งหน

ตรองด้วยปัญญาอันแยบยล

รู้คิด  รู้ค้น  รู้ตนเอง

ธรรมะสวัสดีขอรับ..