เคยคิดบ้างไหมว่า ทำไมหลายสิ่งที่ทำมา จึงดูไร้เรี่ยวแรง แห้งแรง และไม่มีพลัง
เป็นการ “ซังกะตายๆ ทำไป” ทำโดยที่ไม่ได้ “ทุ่มสุดตัว” ทำไปแบบกล้าๆ กลัวๆ
ทำไปโดยที่มีเสียงกำกับอยู่ภายในตลอดเวลาว่า “อย่าทำเพื่อสนองความอยาก”
จงทำไป ถึงแม้จะไม่มีใครเห็น ไม่เข้าใจประเด็น “ปิดทองหลังพระ” หรืออย่างไร?
จงทำใจให้สุขไปกับการได้ช่วยอยู่ข้างหลัง ทั้งๆ ที่ใจนั้นต้องการจะไปอยู่ข้างหน้า
จงทำเสมือนว่าไม่สนใจในสิ่งเหล่านี้ เพราะเราไม่ใช่พวกที่ต้องการเด่นต้องการดัง
ทั้งๆ ที่ภายในใจนั้นยังคุกกรุ่นไปด้วยไฟปรารถนา และอัดแน่นไปด้วยอัตตาตัวตน
นี่คือความสับสนที่เริ่มต้นขึ้นจากการกระทำที่เสแสร้ง ที่สร้างความขัดแย้งภายในใจ!
