เช้านี้อากาศแจ่มใสแต่เมฆหมอกบนท้องฟ้ายังเกาะกลุ่มกันอย่างสามัคคี

สุรีย์ฉายแสงแหวกม่านหมอกอย่างอดทน

เพื่อทำหน้าที่ของตนให้สรรพสิ่งได้ยืนหยัดต่อไป

หากเราทุกคนในสังคมนี้เล็งเห็นความสุขอันไพบูลย์

เพื่อส่วนรวม  แล้วสละสุขส่วนน้อยเสียบ้าง

สังคมในปัจจุบันคงน่าเชยชมยิ่งนัก

สุขส่วนน้อยที่ว่านี้คือ  ความสุขส่วนตัวเฉพาะตน

ที่พึงมีพึงเป็นจากปัจจัยต่างๆจาก  กิน  กาม  เกียรติ

บางครั้งถ้าเราหวังให้สังคมส่วนรวมมีความสุข

เราก็จำต้องสละเรื่องส่วนตัวเสียบ้าง

แม้สละแล้วก็คงไม่ทำให้ตนเดือดร้อนก็สมควรยิ่งนัก

เพราะผลประโยชน์ส่วนตนเท่านั้น

สามารถทำให้สังคมไร้ความสุข(แบบโลกๆ)ได้

เพราะความโลภ  จึงทำให้คนเห็นแก่ตัว

และเขาผู้นั้นสามารถทำลายได้ทุกอย่าง

 แม้กระทั่งตัวตนของเขาเองโดยไม่รู้ตัว

โดยที่สุดแผ่นดินของชาติที่ตนได้อาศัย

ซึ่งบรรพบุรุษของเราได้สู้  เสียสละ  ยอมพลีชีพ

เพื่อป้องปกรักษาไว้ด้วยชีวิตแต่ครั้งก่อนจนปัจจุบันนี้

แต่ทว่าคนเห็นแก่ผลประโยชน์ตนมากกว่าส่วนรวม

ก็สามารถย่ำยีได้โดยไร้มโนสำนึก

การแสดงออกความรักชาติ  ศาสน์  กษัตริย์นั้น

หาใช่แค่เพียงยกย่องสรรเสริญด้วยวาจาเท่านั้นไม่

แต่ต้องแสดงออกมาจากมโนสำนึกเพื่อจะลงมือกระทำ

โดยการร่วมแรงร่วมใจกันสรรสร้างความดีงามให้แก่แผ่นดิน

อันเป็นถิ่นที่ได้อาศัยให้รูปนามนี้ได้ยืน  เดิน  นั่ง  นอน

และต้องตระหนักรู้อยู่เสมอว่า

ตนเองจะสร้างสรรค์สิ่งดีอะไรให้แก่แผ่นดินนี้ไว้บ้าง

หาใช่คิดเพียงว่าตนจะได้อะไรจากแผ่นดินนี้บ้างเท่านั้น

หากคิดถึงแต่ผลประโยชน์ตนถ่ายเดียว

พูดได้คำเดียวว่า..พึงเป็นคนรกแผ่นดิน..

ธรรมะสวัสดีขอรับ..