เป็นน้องใหม่ในการบันทึกการแลกเปลี่ยนเรียน ผ่าน ทาง gotoknow ค่ะ ตั้งใจว่าจะเขียนมาเล่าประสบการณ์ การดูแลผู้ป่วยเบาหวานมานานแล้ว เพิ่งจะมีโอกาส ค่ะ  ทำงานเบาหวาน มา 1 ปี 5 เดือนทำให้ต้องเรียนรู้มากขึ้นก็อาศัยอ่านจากหนังสือ เรื่องเล่าเบาหวานเล่ม 1-2 ที่อาจารย์วัลลา รวบรวมทำให้ได้ความรู้และแนวทางปฏิบัติดีๆมากมาย ทำให้สนใจในการแลกเปลี่ยนเรื่องราวดีๆในการดูแลผู้ป่วยเบาหวานมาก และอยากจะได้คำแนะนำดีๆ จากทุกๆท่าน จะได้นำมาพัฒนาต่อค่ะ

สำหรับประสบการณ์ในการดูแลแผลผู้ป่วยเบาหวาน เท่าที่ได้ดูแลแผลผู้ป่วยเบาหวานมาจะมีคุณยายอยู่คนนึงซึ่งแผลแกจะเป็นแล้วเป็นอีกกว่าจะหายจะนานมาก พอหายแล้วก็เป็นอีก ตำแหน่งใหม่ จะเป็นอยู่อย่างนี้มาตลอด 1 ปีที่ได้ดูแลแก จนคุณหมอได้แนะนำให้คุญยายไปตัดเท้า  แต่คุณยายไม่ยอมยังไง๊ ..ยังไงหัวเด็ดตีนขาด ก็ไม่ยอมตัด แกไม่อยากเป็นคนพิการ ซึ่งก็เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้วถ้าเป็นเราก็คงไม่มีใครอยากตัดขา หรือส่วนต่างๆในร่างกายแน่นอน  เราเองก็หันกลับมามองดูการดูแลของเราใหม่ ทำไมแผลผู้ป่วยไม่หายซักที  เราเองก็ไม่ได้ใสใจกับการดูแลแผลผู้ป่วย นอกจากให้คำแนะนำ ส่งล้างแผลที่ER และให้ไปล้างแผลต่อที่ อนามัยใกล้บ้าน  ทุก 1-2 เดือนที่คุณยายมารับยาก็ได้ดูแลแผลให้คุณยายที  เราจึงต้องมาปฏิรูปการดูแผลผู้ป่วยที่มีแผลที่เท้าใหม่โดย

 

 

ประชุมทีมเบาหวานที่ให้การดูแลผู้ป่วยแบ่งหน้าที่การดูแลให้ชัดเจน และจัดเตรียมสถานที่มุมข้างคลินิกเบาหวานทำเป็นสถานที่ล้างแผล  และดูแลสุขภาพเท้าให้ผู้ป่วยด้วย (ล้างเท้า - ขัดเท้า-ตัดเล็บ-ดรวจเท้า)ให้ผู้ป่วย และเตรียมอุปกรณ์ ในการล้างแผล   Set ล้างแผล เตรียมให้ผู้ป่วยกลับไปล้างแผลที่บ้าน กรณีที่แผลไม่เยอะมาก และนัดผู้ป่วยมาติดตามอาการทุกสัปดาห์จะได้ไม่ต้องเปลืองค่ารถ ในการมาล้างแผล และผู้ป่วยและญาติก็มีส่วนร่วมในการดูแลแผลเองด้วย  ถ้าเจ้าหน้าที่ใส่ใจในการดูแลแผลผู้ป่วย ผู้ป่วยและญาติเองก็จะมีกำลังใจในการดูแลแผลโดยเฉพาะแผลเรื้อรัง ไม่หายซักที และการดูแลของเราก็คงปรับใหม่ คงไม่ใช่ wet dresing เหมือนเดิมที่เคยทำเพราะแผลกลายเป็นเนื้อตายบ้าง หนังหนา แข็ง และเริ่มมีกลิ่นบ้าง จากการที่ผู้ป่วยล้างแผลไม่ถูกวิธี  จึงได้ให้คุณยายแช่เท้า ด้วยนำ ธรรมดา ล้าง ฟอกสบู่ ขัดให้คุณยายเป็นอย่างดี ตัดเล็บ ให้เรียบร้อย หลังจากนั้น จึงล้างแผล ขูดเนื้อตายออก  และหนังหนารอบแผลก็ค่อยๆ ขูดออก  จนลักษณะแผลดูดีขึ้น   หลังจากนั้น จึงสอนสามีคุณยาย ล้างแผล  และเตรียมอุปกรณ์ต่างๆให้ (สามีคุณยายเคยล้างแผลให้เป็นประจำ ) และนัดมาติดตามอาการในวันศุกร์ เพราเป็นวันที่มีผู้มารับบริการที่ดลินิกพิเศษน้อยกว่าทุกวัน

ครั้งต่อไป จะนำผลการติดตามแผลคุณยายมาเล่าต่อ และจะนำภาพมาให้ดูด้วยค่ะ โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ........