หยุดหน้าที่ทุกบทสงบนิ่ง

หยุดกายลงตรงนี้  ณ ที่รัก
เพื่อผ่อนพักเพลินฝันสู่วันใหม่
หยุดความทุกข์รุกโรมโถมกายใจ
หยุดภาระยิ่งใหญ่อย่างปล่อยวาง

 

หยุดหน้าที่ทุกบทสงบนิ่ง
กายแอบอิงอ่อนล้าอยู่ระหว่าง
ก้าวย่างต่อหรือท้อหยุดทุกทิศทาง
แอบครวญครางหัวเราะเยาะชะตา

 

ใกล้ผืนดินที่แยกแตกระแหง
เสียดยอดแทงทานทนนั่นต้นหญ้า
แม้ทุกข์ตรมขมขื่นฝืนชีวา
เผยอหน้าก้าวล่วงสู่ห้วงชัย

 

ยอดหญ้าเอยเคยไหมใจทอดถอน
ชีพร้าวรอนดิ้นรนจนหวั่นไหว
บนถนนสายเปลี่ยวเหลียวหาใคร
ช่างยากไร้น้ำจิตคิดหลั่งริน

หญ้าเอนพลิ้วลู่ลมผสมผสาน
ดั่งขับขานคำตอบปลอบถวิล
สุขทุกข์ผ่านธรรมดาเป็นอาจิณ
ชีพมิสิ้นอย่าอยู่อย่างผู้แพ้

 

ลุกขึ้นเถิดก้าวต่ออย่าท้อถอย
หรือหวังคอยคนรับซับบาดแผล
จงมุ่งมั่นฟันฝ่าอย่าอ่อนแอ
ต้านกระแสเชี่ยวกรากแม้ยากเดิน...
...................................

                                   ดอกไผ่
                            ๑๐  พฤศจิกายน ๒๕๕๒

ขอบคุณภาพ :  จากอินเทอร์เน็ต