อะไรทำให้เรายังวิ่งตามหลังพี่ ทำไมยังวิ่งตามเรียนรู้กับพี่อยู่; หนูรักครูค่ะ


ครูทำให้ วัชพืชที่ชื่อว่าความเหงาในใจหนู เหี่ยวตาย ต้นไม้แห่งความโกรธขยายพันธุ์ได้ไม่ดี ตอนนี้กลายเป็นว่าต้นไม้แห่งความอดทนและตั้งใจ ค่อย ๆ งอกเงยอย่างงดงาม ตามติดมาด้วยต้นไม้แห่งความเบิกบานค่อย ๆ งอกออกมาจากเมล็ดอย่างเอียงอาย

การบ้านที่ครูให้หนูมาพิจารณาเช้านี้คือ

อะไรทำให้เรายังวิ่งตามหลังพี่ ทำไมยังวิ่งตามเรียนรู้กับพี่อยู่

พอว่างจากงานหนูจึงมานั่งลงตั้งใจถอดบทเรียนในการบ้านที่ครูให้


 

อืม อะไรทำให้ตอนนี้ยังคอยวิ่งตามครูไม่ห่าง ความรู้สึกหนูเป็นยังไงนะ หนูบอกไม่ถูกเหมือนกันค่ะ บางทีรู้สึกว่า ชีวิตนี้เกิดมาเพื่อครู เพื่ออะไร เพราะอะไร ก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าปัญหาชีวิต ความทุกข์ ความทรมารที่ผ่านมา ที่หนูถูกล่ามด้วยความทุกข์ในใจตนเอง ไปไหนไม่ได้ ไปเองไม่ได้ ขาดอิสระภาพ เหมือนครูเป็นผู้ให้ชีวิตใหม่ เสี่ยงชีวิตพาออกมา ทั้ง ๆ ที่ตอนนั้นครูพูดเสมอว่า “พี่เสี่ยงชีวิตมากนะเนี่ย ที่มาช่วยเรา” หนูก็โง่ตาใสไม่เข้าใจ ซ้ำร้ายบางทียังโกรธเคืองครูอีก

          บางทีก็รู้สึกเหมือนมีความผูกพัน ทำอะไรก็จะเหมือนมีคำสอนของครูกำกับเตือนสติ ให้ระมัดระวัง ไม่ประมาท ในการดำเนินชีวิต ในการยืน เดิน นั่ง นอน พูดเคลื่อนไหว ทำงาน ขนาดคุยกับแม่บางทีก็นึกถึงคำสอนครู พอจะทำอะไรทั้ง ๆ ที่ทำคนเดียวก็เหมือนมีครูไปด้วย อืมแปลกจังค่ะ เป็นตั้งแต่ตอนไหน หนูก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าตอนนี้เป็นแบบนี้ค่ะ

 ขนาดวิ่งในห้างรีบยังมีเสียงครูบอกว่า “สำรวม สำรวม” หนูหยุดวิ่งเองกระทันหัน ฮ่า ๆ

จะแต่งตัวก็นึกถึงคำสอนครู “นักปฏิบัติภาวนาเขาไม่แต่งตัวโป๊นะ” ประมาณนี้ค่ะ หนูไม่แน่ใจว่าใช้คำว่า ความผูกพัน จะแทนความรู้สึกนี้ได้ไหม แต่มันเหมือนกับมีครูอยู่ตลอดเวลาค่ะ

          เมื่อก่อนเคยเหงาบ่อย ๆ แต่ตอนนี้ ไม่เหงา แทบไม่มีเวลาเหงา

ครูทำให้ วัชพืชที่ชื่อว่าความเหงาในใจหนู เหี่ยวตาย ต้นไม้แห่งความโกรธขยายพันธุ์ได้ไม่ดี ต้องแจ้งป่าไม้ไหมเนี่ย ฮ่า ๆ

ตอนนี้กลายเป็นว่าต้นไม้แห่งความอดทนและตั้งใจ ค่อย ๆ งอกเงยอย่างงดงาม ตามติดมาด้วยต้นไม้แห่งความเบิกบานค่อย ๆ งอกออกมาจากเมล็ดอย่างเอียงอาย

เฮ้ย ชักจะเพ้อฝันเยอะไปละ กลับมา ๆ ๆ อย่าฟุ้งซ่านปรุงแต่ง

เอาเป็นว่าสิ่งชั่วร้าย หรือ ความรู้สึกด้านลบในใจของหนู มันค่อย ๆ เบาบางลงค่ะ แล้วก็มีความรู้สึกที่เป็นพลังในด้านดี ๆ เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งเรียนรู้กับครู จิตใจหนูยิ่งเบิกบาน เห็นสิ่งดี ๆ ในใจตนเองมากขึ้น นับถือตนเองมากขึ้น เชื่อมั่นในการทำดีของตนเองมากขึ้น  กล้าที่จะเผชิญความชั่วร้ายในใจของตนเองอย่างมีสติมากขึ้น โดยมีครูเป็นผู้นำทาง

          หนูเองก็ตอบไม่ได้ว่าความรู้สึกเป็นห่วงครู เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ พอเห็นเจอปัญหาอุปสรรค หรือครูเหนื่อย ครูโกรธกับความงี่เง่าของหนู ก็รู้สึกผิดที่ทำให้เหนื่อย อยากให้ครูไม่เหนื่อย ต้องคอยเตือนสติว่า

ถ้าไม่อยากเป็นภาระให้ครูก็ต้องตั้งใจและอดทนมาก ๆ

          จริง ๆแล้วที่หนูพูดมาทั้งหมดทั้งมวลน่าจะรวม ๆ กันได้ที่คำ ๆนี้ค่ะ

 “หนูรักครูคะ”

ไม่ว่าครูจะเป็นอะไรต่อไป หลายสิ่งหลายอย่างจะเปลี่ยนไป แต่ครูก็จะอยู่ในใจของลูกศิษย์คนนี้เสมอ เพราะครูปลูกฝังและสอนให้หนูรักเป็น และคนที่ควรค่าที่หนูพึงรักมากที่สุดคือ คนที่ทำให้หนูเห็นต้นรักในใจ นั่นคือ "คุณครูผู้เมตตาค่ะ"

                                           รักและเคารพครูอย่างสุดซึ้ง...............ลูกศิษย์ก้นกุฏิ

หมายเลขบันทึก: 312452เขียนเมื่อ 10 พฤศจิกายน 2009 17:23 น. ()แก้ไขเมื่อ 13 พฤษภาคม 2012 12:52 น. ()สัญญาอนุญาต: ไม่สงวนสิทธิ์ใดๆจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (2)

สวัสดีค่ะใบไม้ร้องเพลง

พี่นกแวะมาเยี่ยม สิ่งที่เรียกว่าศรัทธา จะนำพาเราก้าวเดินด้วยความมั่นใจ

ยินยีและชื่นชม ต้นไม้แห่งความเบิกบานนะคะ

ขอบพระคุณค่ะ พี่นก ศรัทธาทำให้ใจหนูเบิกบานในการทำหน้าที่ เเละพร้อมที่จะพลีทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อการทำหน้าที่ค่ะ

แต่หนูเองก็ยังเป็นผู้ฝึกตนค่ะ ที่เขียนก็เพื่อพัฒนาตัวเอง ตามคำชี้แนะของครู เพื่อให้ไม่มีตัวตน และหนูยังรออ่านบันทึกของพี่นกอยู่นะคะ เมื่อไหร่จะมาเขียนอีกน้อ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี