บุญนำพาพี่มาพบเจ้าอัญชัน
เจ้าดอกม่วงเครือพันธ์อัญชันแก้ว
อยู่ตามแนวริมริมรั้วดุจไร้ค่า
เจ้าทอดกิ่งทิ้งช่อลออตา
บุญนำพาพี่มาพบเจ้าอัญชัน
ถึงตัวเจ้าเป็นดอกไม้จากชายทุ่ง
ไม่ศักดิ์สูงใดใดดั่งใครฝัน
หลายคนแลแล้วยังเมินดั่งลงทัณฑ์
ตัวเจ้านั้นคงเปล่าเปลี่ยวอยู่เดียวดาย
ช่อน้ำเงินเจือม่วงดวงสมร
เจ้าคงถอนทอดหัวใจมิใคร่หาย
ยามคืนค่ำด่ำแสงโสมพร่างพราย
พรรณรายพราวพยับประดับดง
แต่น้องเจ้าอัญชันคงหวั่นแสง
แม้มิแรงร้อนเร่าแผดเผาผง
ด้วยขาดมั่นในตนหม่นใจปลง
นวลอนงค์หมองเศร้าเหงาอุรา
ถึงแม้ชนทั้งผองมิปองเจ้า
ยังพี่เผ้าคิดถึงคะนึงหา
ความงามเจ้าระชดช้อยลอยนภา
ระรินมาประดับทาทิวาวัน
จึงมือน้อยค่อยเอื้อมไปเก็บน้อง
แล้วประคองพลอยไพลินจากถิ่นนั้น
มาเถิดนะแสนงามพวงเครือวัลย์
เจ้าจะอยู่ในฝันนิรันดร...
ดอกอัญชันข้างๆ...เรือนสรญา
ขอบคุณกลอนเพราะๆจาก...ภุมรินทร์
ผมไม่ได้เห็นต้นเป็นๆมานานแล้วครับ อยากปลูกบ้าง อิอิ
เท่าที่ผมเคยเห็น ทำแกงอร่อยใช้ได้เลยครับ นอกจากความสวยที่ได้ชื่นชมครับผม
สวัสดีค่ะ คุณตะวันอ้อมข้าว
ขอบคุณภาพสวยๆ และบทกลอนไพเราะค่ะ
เป็นครูที่ปรึกษาชุมนุมอนุรักษ์พืชสมุนไพรในท้องถิ่น...เลยเป็นแฟนคลับของอัญชันค่ะ