คำคนระคายใจ

วันหนึ่งเรานั่งเล่นกับพ่อที่ท่าน้ำหน้าบ้าน  มีเรือผ่านไปมาไม่ขาดสาย  ทั้งเรือพาย เรือหางยาวประจำทาง  เรือเร็ว หลายคนที่ผ่านมาร้องตะโกนทักทายกับพ่อ  จะว่าเรือพายทุกลำก็ว่าได้จะต้องตะโกนทักทายกับพ่อ  แม้กระทั้งเรือที่ติดเครื่องก็ทักทายกับพ่อเช่นกัน  พ่อจะทักทายกับทุกคนด้วยถ้อยคำที่สุภาพ  เราแปลกใจมากพ่อไม่ใช่ผู้ชายประเภทสองแม้แต่น้อย...ทุกคำพ่อจะลงท้ายด้วยจ้ะ...ไม่ว่าจะเด็ก..คนแก่..โดยเฉพาะกับแม่.แม่มักจะพูดเสมอว่าพ่อไม่เคยเสียงดังกับแม่เลย..พ่อคือความรู้สึกที่ดีของแม่เสมอ..พ่อก็จะใช้คำว่าจ้ะ..ลงทายเสมอ..พ่อจะยิ้มเวลาพูด....เราเคยถามพ่อว่า "พ่อเป็นผู้ชาย  ทำไมต้องพูดว่าจ้ะด้วย..เห็นผู้ชายคนอื่นไม่เห็นพูดเหมือนพ่อเลย"  พ่อถามเราว่า..แล้วเราต้องการพูดคุยกับคนที่พูดแบบไหน..เราก็ตอบว่า..เราชอบคุยกับคนที่พูดแบบพ่อ..พูดเพราะ..เสียงนุ่ม..หน้าตายิ้มแย้ม..พ่อจึงพูดให้ฟังว่า...คำพูดน่ะ..พูดแล้วอย่าให้คนฟังระคายใจ...เราเป็นพี่พูดดี ๆ อย่าให้น้องเคืองใจ..เราเป็นน้อง..อย่าพูดยะโสโอหังกับพี่..พูดกันดี ๆ ..พี่น้องจะได้ไม่ทะเลอะกัน...โตขึ้นพูดกับใครก็ให้พูดกันดี ๆ คำพูดดี..ต้องน้ำเสียงดีด้วย..น้ำเสียงจะดี..หน้าตาก็ต้องดีด้วย..พ่อว่าคนหน้าบึ้งพูดดี..แต่ก็ไม่ไพเราะ..คนฟังไม่ชอบ...พ่อบอกว่า  .."แค่คำคน..ก็ทำให้ระคายใจได้"  ระคายใจหายยากกว่าระคายกาย...แล้วพ่อก็ยิ้มพร้อมทั้งโอบไหล่ของเรา..โยกตัวไปมา..แล้วพูดว่า..โยกเยก..โยกเยก...แล้วเราก็หัวเราะกัน