การทำงานที่ยากลำบาก คือหนทางสู่ความเป็นมืออาชีพ

 

“การทำงานที่ยากลำบาก คือหนทางสู่ความเป็นมืออาชีพ”

 

การทำงานในสัปดาห์ที่ผ่านมาคงสะท้อน วลีที่ว่านี้ได้เป็นอย่างดีเลยค่ะ  เริ่มจากที่สุวรรณภูมิ เสียงประกาศก้องว่า”ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ ท่านผู้โดยสารที่จะเดินทางไปยังสนามบินเชียงราย เที่ยวบินที่ TG.... เครื่องบินมีความจำเป็นต้องเลื่อนเวลาเดินทางออกไปเป็นเวลา 1350 น” . พอลล่าดูนาฬิกา โอ้โห.....เลื่อนออกไปเกือบหนึ่งชั่วโมง...งานเข้าแน่ๆ เลยเรา เพราะต้องเดินทางจากสนามบินเชียงราย แล้วต้องนั่งรถตู้ไป อ.ปัว จ.น่านใช้เวลาเดินทางไม่ต่ำกว่า 3 – 4 ชั่วโมง แต่ก็คงต้องรอไปก่อน ระหว่างรอ เราพบเพื่อนอ.รณชัย ที่สนามบิน รอไปเชียงรายเหมือนกัน คยกันสนุกสนานทำให้ระยะเวลาที่รอขึ้นเครื่องผ่านไปอย่างรวดเร็ว

         เมื่อลงจากเครื่อง ผู้ประสานงานรพร.ปัว มารับที่สนามบิน บอกว่าเราต้องนั่งรถตู้ผ่านเขาไปอีกประมาณ 3 ชั่วโมง ทางรพ. ได้ตระเตรียมยาลม ยาดม ยาหม่อง เสบียงมาพร้อม ที่สำคัญคนขับรถได้คัดเลือกมาโดยเฉพาะที่เจ๋งสุดแล้ว... ก่อนจะไปไกล,,อาหารกลางวันคงยังไม่มีใครได้รับประทาน เราจึงจอดรถตู้แวะรับประทานข้าวซอยและไก่ทอด กันสักเล็กน้อย ก่อนที่จะลุยกันต่อ... แบบว่าเจอร้านไหน พอจอดได้เราก็จอดทานกันเลยค่ะ พออิ่ม เราก็เริ่มเดินทางกันเลย .... เราแวะที่ป๊ม PPT ที่เป็นปั้มสุดท้ายก่อนที่จะไม่มีแล้ว ..เข้าห้องน้ำเสียก่อนที่จะต้องลงไปใช้บริการเพิ่มปุ๋ยริมทาง อิอิ

         สองข้างทาง..เงียบ... ในใจรู้สึกเหงา ๆ มีเพียงรถตู้คันหนึ่ง ที่บรรทุกผู้โดยสาร รวมหกชีวิต ไม่ค่อยมีเสียงคุยกันเท่าไหร่ เพราะหนทาง เบี่ยงซ้าย เบี่ยงขวา เข้าโค้งกี่องศาไม่ทราบค่ะ แล้วไม่แน่ใจว่ากี่โค้ง เพราะพอลล่าไม่ได้นับ แต่ที่แน่ๆ มีสองโค้ง คือโค้งซ้าย โค้งขวา มองผ่านกระจกรถออกมาระหว่างเส้นทางที่เราเดินทางไป ผ่านทุ่งนา มีนาข้าวเขียวขจี เขียวอ่อน เขียวเข้ม สลับกัน เสมือนเป็นฉากหน้า ภูเขาสูงตระหง่านอยู่ไกลออกไป เป็นฉากหลังที่ดูกลมกลืน เข้ากันได้ดี วันนี้น้องฟ้าก็แจ่มใสไม่เบา ขาดแต่พี่เมฆที่ออกมาทำงานน้อยไปหน่อย ถ้าพี่เมฆออกมาเพิ่มความสดใสอีกนิด ภาพที่เห็นคงจะสวยหมดจดเกินบรรยายเสียจริงๆ พอลล่าหยิบเอากล้องคอมแพ็ค ที่ติดตัวออกมาถ่าย ขณะรถวิ่ง แต่ก็จับภาพไม่ทัน เลยบอกว่าช้าๆๆๆๆๆๆๆหน่อยค่ะ คนขับชะงักเล็กน้อยเมื่อพอลล่าบอกว่า ช้าๆ หน่อย... เสียงอ.ป๋า รณชัย ตะโกนมาว่า ทำไมอ่ะ พอลล่า ..”หนูจะถ่ายรูปค่ะ”...เฮ้ย...เขาช้าไม่ได้นะ มันขึ้นเขา !! แป่ว.... ก็ได้ ก็ได้... ไม่ถ่ายแล้วจ้า ... ผู้ประสานงาน จึงบอกพอลล่าว่า พรุ่งนี้จะพาไป ถ่าย ทุ่งนา ตอนเช้าๆ ค่ะ อืม..ก็ได้ค่ะ นอนดีกว่า...อิอิ...

 

อยากได้ภาพ แบบนี้ค่ะ แต่นี่ยืมเขามาจาก pixpros.com ค่ะยืมมาหลายภาพแล้วค่ะ อิอิ

  หลังจากนั้นก็ได้แต่มองข้างทาง ภูเขา ทุ่งนา ท้องฟ้า สลับกันไป สวยงามจริงๆ ขอเก็บไว้ในความทรงจำแล้วกัน มองจนค่ำ ท่านอาทิตย์หลบจากเขาไปพักผ่อน น้องจันทร์ก็มาอวดแสงนวลสองข้างทางไม่มีเพื่อนเลย มีรถเราคันเดียว เหงาๆๆๆ สัญญาณโทรศัพท์ก็ไม่มี ได้แต่เปิดเพลงจากโทรศัพท์ฟังคลายเหงาไปบ้าง

 

          และแล้ว เราก็มาถึงอำเภอปัว รับประทานอาหารเย็น คงเป็นอาหารค่ำ ค่ะ เพราะสองทุ่มครึ่งแล้วค่ะ อิอิ แล้วก็เข้าพักที่รีสอร์ต แห่งหนึ่ง เงียบสงบ มืดมองไม่เห็นบรรยากาศข้างนอกแล้ว ขอพักเอาแรงเสียหน่อย...

 

         ก่อนนอนพอลล่ามานั่งทบทวนตัวเอง ว่าเรามาที่นี่เพื่ออะไร ความจริง ก็วางแผนล่วงหน้ามาบ้างแล้ว ว่าจะมาทำอะไร ที่รพร.ปัวได้รับการเยี่ยมเพื่อต่ออายุการรับรอง(Re accreditation) แล้ว แต่ครั้งนี้มาเก็บบางประเด็น บางเรื่องที่ต้องการข้อมูล เช่นเรื่อง ระบบริหารความเสี่ยง ทีมนำทางคลินิกและการสร้างเสริมสุขภาพ ในการวางแผนจำหน่ายผู้ป่วย ส่วนพอลล่ามาเป็นกำลังใจให้รพ.ในโครงการ SHA ให้เกิดการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง แต่ต้องยอมรับว่าบรรยากาศของการทำงานสองเรื่อง ในวาระเดียวกัน ทำให้พอลล่ารู้สึกเครียด ทั้งการทำความเข้าใจกับทีมงานเอง และกับโรงพยาบาล ว่าจะผสมผสานกันอย่างไร ทำให้คืนนั้นพอลล่านอนไม่ค่อยจะหลับ แต่พอลล่าบอกกับทีมว่า กลัวความมืด อิอิ

           ก่อนไปเยี่ยมโรงพยาบาล แวะไปชมต้นไม้ดิกเดียม แปลกแต่จริงค่ะ ใบไม้กระดิกได้เมื่อเราลูบที่ลำต้นเขาค่ะ มีต้นเดียวด้วยนะคะ อยู่ที่วัดปรางค์ อ.ปัว จ.น่าน แปลกมากๆ ค่ะ ลองไปลูบดูนะคะ ที่ลำต้น จะเป็นมันเลยค่ะ เพราะคงมีคนมาลูบเยอะ พอลล่าลูบครั้งแรกยังไม่กระดิกค่ะ ต้องมีคนมาช่วยพอลล่าลูบอีกคนนึงค่ะ สองแรงแข็งขัน กระดิกเลยค่ะ..อ่อ แต่ว่า...เขาไม่อยากให้ลูบแล้ว เพราะมีอยู่ต้นเดียว เอาเป็นว่าไปชมกันดีกว่านะคะ แต่พอลล่า ลูบไปแล้วค่ะ ...ว้า ขอโทษจริงๆค่ะ

ขอบคุณภาพจาก http://www.annaontour.com/province/nan/digdeam-wadprang.php

เช้าวันเยี่ยมรพ. หัวหน้าทีมท่าน อาจารย์ป๋า รณชัยให้ทีมแนะนำตัว ให้โอกาสพิเศษ พอลล่าสิบนาทีได้พูดถึงวัตถุประสงค์ของการมาครั้งนี้ พอลล่าพูดเรื่องเป้าหมายของการพัฒนาคุณภาพ ที่ไปสู่ความยั่งยืนและคิดว่าเป็นเรื่องเดียวกับทีมที่มาครั้งนี้เหมือนกัน ประชาสัมพันธ์เรื่องการประชุม SHA Conference&Contest สักเล็กน้อย อิอิ

การเรียนรู้หนึ่งวันระหว่างที่อยู่ในรพร.ปัว ซึ่งเป็นหนึ่งในรพ.สมเด็จพระยุพราช 21 แห่ง ที่สร้างขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์ เป็นโรงพยาบาลในท้องถิ่นทุรกันดารที่รัฐบาลได้จัดสร้างขึ้นเพื่อน้อมเกล้าถวายเป็นของขวัญเนื่องในวโรกาสพระราชพิธีอภิเษกสมรสของสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชเจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ์ สยามมกุฎราชกุมาร พอลล่าขอสรุปการเรียนรู้ไว้ดังนี้ค่ะ

การพัฒนาคุณภาพที่มาจากความรักในประชาชน พี่น้องอำเภอเรา จะทำให้เราทำเพื่อเขาอย่างไม่หยุดยั้ง ไม่เหนื่อย แม้จะมีปัญหาภาระงานที่หนักเพราะต้องรับภาระการส่งต่อมาจากรพ.ในเครือข่าย รพช.ที่มีศักยภาพน้อยกว่า และรับจากรพ.ที่มีศักยภาพสูงกว่า เพื่อมาดูแลต่อเนื่อง ดังนั้นปัญหาที่เป็นรอยต่อระหว่างการดูแลรักษา จึงเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เราควรนำปัญหาที่เกิดขึ้น เหล่านี้มาร่วมวิเคราะห์และกำหนดแผน แนวทางการแก้ไขปัญหาที่ชัดเจน และมีความเป็นไปได้ แต่ด้วยอุปสรรคที่มีมากมาย ไม่ว่าจะเป้นเรื่องการเดินทาง บุคลากรขาดแคลน อุปกรณ์ก็ไม่เพียงพอ ทรัพยากรถูกตัด เหล่านี้น่าจะเป็นแรงขับที่สำคัญให้เราพัฒนาคุณภาพร่วมกัน แบบเครือข่าย เพื่อนช่วยเพื่อน พูดคุยตกลงกันถึงปัญหาที่เกิดขึ้น อย่างสม่ำเสมอ ถึงแม้จะไม่สามารถแก้ไขได้ แต่คงจะบรรเทา หรือลดอุบัติการณ์ที่เกิดขึ้นได้ สิ่งเหล่านี้ ภาษาการพัฒนาคุณภาพเราเรียกว่าบริบท คือเราต้องมองให้รอบด้าน นอกจากจำนวนโรคที่มาอันดับ หนึ่ง สองสาม แล้ว 

การพัฒนาเชิงระบบ ร้อยเรียงเป็นเรื่องเดียวกันจะทำให้เราเข้าใจและไม่ตกหลุมพราง เช่นการวางแผนจำหน่าย ที่ทีมกำลังพัฒนาอยู่ขณะนี้ ปัญหาที่เราพบคือการใช้แบบฟอร์ม แล้วคิดว่าแบบฟอร์มนั้นจะช่วยทำให้เราวางแผนจำหน่ายได้อย่างครอบคลุม พอลล่าคิดว่า แบบฟอร์มคือแบบฟอร์มค่ะ อ้าว แล้วจะคืออะไรซะอีก ...แหม...จะพูดทำไม!!!  พอลล่าหมายถึง การที่เราจะวางแผนจำหน่ายได้ดี หม่ายถึงการที่เรามีเป้าหมายว่าผู้ป่วยสามารถกลับไปอยู่บ้านและดูแลตนเองได้ รวมทั้งครอบครัวสามารถดูแลผู้ป่วยได้เช่นกัน เราคงต้องมองเป็นระบบตั้งแต่การประเมินแรกรับ เราประเมินได้ครอบคลุมไหม เรามีแบบฟอร์มประเมินใช่ไหม แต่หากเราเปิดใจและทบทวนจริงๆ แล้ว ปัญหาสำคัญของผู้ป่วยแต่ละคน ในแต่ละโรคนั้น ได้รับการประเมินอย่างครบถ้วนหรือไม่ หากไม่ครบ เรามีการประเมินซ้ำในแต่ละวันเพื่อวางแผนการดูแลรักษาแบบสหสาขาวิชาชีพ บันทึกของเราสื่อสารให้เห็นสภาพปัญหา แผนการแก้ปัญหาที่ทีมสามารถนำไปใช้ในการวางแผนได้เพียงพอหรือไม่ ทั้งแพทย์ พยาบาล เภสัชกร และทีมอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องได้ร่วมกันดูแลผู้ป่วยหรือไม่  ซึ่งหากมีข้อมูลที่สอดคล้องและบอกเล่าสู่กันฟังในภาพทีมได้ชัดเจน อย่างนี้แหละ คือการวางแผนจำหน่าย ค่ะ แล้วทีมอาจจะมีคำถามอีกว่า ทำไม่ไหว คนไข้เยอะ ทำทุกรายไม่ได้ ก็กลับไปที่การประเมินอีกครั้งค่ะ ว่ารายนี้ต้องการการดูแลอย่างไร ที่เหมาะสมกับรายนี้ค่ะ

ความเข้าใจในกรอบของมาตรฐานจะช่วยให้เราทำงานอย่างเป็นระบบ ไม่ใช่ว่าไม่ได้ไม่ทำตามมาตรฐานนะคะ ทำตามมาตรฐานอยู่ บางเรื่องเหนือมาตรฐานด้วยซ้ำ แต่การนำเสนออย่างเป็นระบบ ทำให้ตัวเรามองตัวเราได้ชัดเจนและครบถ้วนมากขึ้นค่ะ ไม่ต้องขอข้อมูลเพิ่มแล้ว เพิ่มอีก เพราะเราทำครบอยู่แล้ว จริงไหมคะ การสรุปบทเรียน สิ่งที่ทีมได้เรียนรู้ในแต่ละเรื่องนั้นเป็นคุณสมบัติอย่างหนึ่งของรพ.ที่ Re accreditation ค่ะ ที่เราเน้นสร้างวัฒนธรรมการเรียนรู้ วัฒนธรรมความปลอดภัย ให้เกิดขึ้นในโรงพยาบาลและนี่คือหนทางไปสู่ความยั่งยืนอย่างแท้จริงค่ะ

หลังจากที่สรุปการเรียนรู้ร่วมกับรพ.แล้ว งานเข้าอีกค่ะ ตอนเดินทางกลับ อิอิ...ต้องไปกลับเครื่องบินที่พิษณุโลก ต้องนั่งรถตู้จากน่านไปพิษณุโลกค่ะ หนทางไม่โค้งมากเท่ากับขามา แต่ ยาวไกลยิ่งนัก ออกจากรพร.ปัว สี่โมงครึ่ง มาถึงรร.แกรนด์ ริเวอร์ไซด์เกือบเที่ยงคืนแล้วครับพี่น้อง อ่อนแรงเต็มที ต้องตื่นตีห้ามาอาบน้ำ แต่งตัวขึ้นเครื่องกลับกรุงเทพ ...ง่าวววววววววว ง่วงนอนจัง อ่ะค่ะ ขอไปนอนต่ออีกหน่อยนะคะ อิอิ.... งานเก็บไว้ก่อน ...(อีกแล้วพอลล่า....)

           

ขอบคุณภาพ จาก pixpros ค่ะ