มองให้เลยเมฆหมอกที่หลอกใจ ถนนสายไหนก็ไปถึงปลายทาง
ปริบ...ปริบ...โปรย...โปรย
โรยสาย.....ฉ่ำเย็น
มองปลายทางไม่เห็น
ม่านหยาดเย็นขวางกั้น
ดอกไม้กลีบบางกลาง..รอยทาง
คลี่กลีบกางอย่างหนาวสั่น
หยดหยาดสาดโรมรัน
กลีบงาม..มั่น..เบ่งบานจรรโลงโลก
อนิจฉา..คนเราเขลาขลาด
แค่ฝนสาดปลายตา...พากันโศรก
อุปโลก..ลางร้ายป้ายโชค
โบกมือโยก...รั้งรอ..ขอช่วยจากใคร
ม่านฝนโรยปิดฉากพรากปลายทาง
แต่ก้าวอย่ายั้งย่างทางอีกไกล
มองให้เลยเมฆหมอกที่หลอกใจ
ถนนสายไหนก็ไปถึงปลายทาง
สวัสดีคะ
ขอบคุณ.....ครูตา ลป.....และคุณ เวียนนา... นะคะ.....ที่มาให้กำลังใจ
จริง ๆ กลอนบทนี้
มีแรงบันดาลใจจากความเหนื่อยล้าของตัวเอง
กอรปกับสายฝนที่โรยสายมาทั้งวัน
แวะมาอ่านกวีหวานยามดึก แล้วนึกถึงในในอุปสรรค มีความน่ารักความงามตามความคิด
ขอบคุณคะคุณวอญ่า มันเป็นงดงามในความเจ็บปวด