เมื่อหมั่นไส้ ให้กลับมาดูใจตัวเอง

      ผมเองพยายามจะไม่ "หมั่นไส้" ใครครับ   พยายามข่มจิตข่มใจเอาไว้ไม่ให้หมั่นไส้

 

      แต่บางครั้ง  กับคนบางคนก็ทนไม่ไหวครับ  เพราะพฤติกรรมน่า "หมั่นไส้" มาก  

 

     เมื่อเกิดลูก "หมั่นไส้" ขึ้นมา  มันก็เกิดภาวะพลุ่งพล่านอยู่ในใจครับ

 

 

      ผมอ่านพบบันทึกของคุณ "วรัญญรัตน์"  ที่พอจะเทียบเคียงวิธีคิดเกี่ยวกับการ "หมั่นไส้" คน ได้  ดังนี้ ครับ 

 

      คนที่มีจิตใจสูงส่ง  ย่อมเปรียบเทียบและประเมินคุณค่าของตน กับสิ่งที่สูงกว่าตน

 

     คนที่มีจิตใจต่ำช้า  จะเปรียบเทียบและประเมินคุณค่าของตน กับสิ่งที่ต่ำต้อยกว่าตน

 

     และ  คนที่มีจิตใจสูง ย่อมพบแรงบันดาลใจให้สร้างสรรค์

 

      ส่วนคนจิตใจต่ำมักเห่อเหิม  คิดว่าตนเป็นผู้ยิ่งใหญ่

 

      จากบันทึกดังกล่าว  ช่วยกล่อมเกลาความรู้ทางธรรมที่โง่เขลาของผมได้มากครับ   โดยเฉพาะประเด็นที่สำคัญ คือ  สิ่งที่สูงกว่าตน  หรือ สิ่งที่ต่ำกว่าตน  ประเด็นนี้   ผมตีความว่า คือ  คุณธรรมในใจคน   ครับ

 

     นั่นคือ เราควรประเมินคุณค่าของตัวเรากับคนที่มีคุณธรรมในใจสูงกว่าเราครับ

 

    ส่วนใหญ่พฤติกรรม "หมั่นไส้" ของผม  มาจากการประเมินพฤติกรรมภายนอกของคนๆนั้น  ที่มากระทบ "อัตตา" เรา  ทำให้เราเกิดหมั่นไส้

 

    แสดงว่าผมเป็นคนที่มีจิตใจต่ำช้าครับ

 

    ต่อไปจะไม่พยายามหมั่นไส้ครับ  ประเดี๋ยวจะกลายเป็นคนต่ำช้า

 

 

 

    

      ผมจึงคิดคาถาประจำตัวเองขึ้นมาว่า "หมั่นไส้ คือ ใจต่ำ"