2 พย. 2552 08.52 น.
พี่เสมียนเวรเอาจดหมายมาให้แปลกใจจดหมายใครเห็นจ่าหน้าถึงบ้างอ้อ...
พินเพื่อนสาวโรงงานอยู่บริษัทเย็บเสื้อผ้าส่งออก...นี้ก็เป็นกัลยาณมิตร
สอนให้เรารู้ว่าคำว่าเพื่อนไม่ได้แบ่งแยกชนชั้นการศึกษาเพื่อนคนนี้จบแค่ม.6
แต่มีความคิดที่มีอยู่ในคำพูดมากมายเกือบ 5 เดือนที่ขาดการติดต่อ
ด้วยเหตุผลที่เขาบอกแล้วเราเข้าใจ
เนื้อความในจดหมายเป็นคำสอนและคำแนะนำที่ครูซ่อมคนอยากถ่ายทอด
เผื่อมีใครรู้สึกแย่ทำให้มีกำลังใจขึ้น...เนื้อความมีว่า....
...ฟังน่ะแก่(ครูซ่อมคน)เราอยากให้แก่ยอมถอยสักก้าว
เพื่อมองหาทิศทางใหม่ดีกว่า
อย่าดันทุรังเดินไปทั้งที่ทางมันตัน
อย่าบอกตัวเองว่าทนได้ ยังเข็มแข็ง
ทั้งที่อ่อนล้าเต็มทน
ฉันเคยอ่อนแอสุดๆ
แต่หลอกใครๆร่วมทั้งตัวเองว่ายังไหว ไม่เป็นไร
แต่ลึกๆ ร้อนรน ทรมาน
พอปลดแอกความรู้สึก
ฉันยึดอกยอมรับว่าอ่อนแอ Fail ใหม้นสุดๆ บอกตัวเองว่า
"ขอเวลาอ่อนแอสักครู่ แล้วฉันจะกลับมา"
มองหาที่สงบที่สุดสำหรับตัวอง
เป็นที่ของเรา แล้วหลบไปอยู่ตรงนั้นสักพัก
ให้เวลาตัวเองให้เต็มที่..
....อ่อนแอให้สุดๆ
สูงสุดสู่สามัญ
แล้วแก่จะแข็งแรงได้อีกครั้ง....แต่ที่แก่เลือกมันใกล้ไปว่ะ...
เราว่านายยังไม่เข็มแข็งพอนายกำลังทรมานตัวเองอยู่....
...แค่คนหนึ่งคนที่เข้ามาเพื่อทำร้ายแก่ทำร้ายพ่อแม่พี่น้องแก่...เมื่อเขาจากไปแก่จะ
ปล่อยให้เขาทำร้ายแก่ลูกแก่พ่อพิการของแก่อีกเหรอ...
...อ่านแล้วรู้สึก...การศึกษาในบ้างเรื่องบ้างอย่างไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย
(สำหรับตัวเอง)
สวัสดีค่ะ
ทุกสิ่งมีสองด้านเสมอ
ถ้าน้องไม่พบทุกข์น้องคงไม่ทราบว่าตนเอง มีใครมากมายรักและเป็นกำลังใจให้
คนที่รักเรา ก็เพราะเหตุคุณค่า เห็นคุณความดีที่เราสร้างไว้นั่นเอง
นึกถึงความดีที่น้องเคยทำบ่อยๆนะคะ
จิตจะได้ปราโมทย์อยู่เสมอค่ะ