อยากมีดาวเทียม ๒........................
สวัสดีค่ะ วันนี้ข้าพเจ้าหายมึนแล้ว แต่ก็ยังวิ่งเหมือนเดิมค่ะ เพียงแค่ไม่วุ่นเท่านั้น บันทึกที่แล้วบอกเล่าเรื่องของภาคประชาชนที่ทำงานต่อต้านยาเสพติด ในพื้นที่ที่มีทั้งรุนแรงและไม่รุนแรงแต่ประเด็นยาเสพติดบอกคำเดียวว่าไม่ว่าแรงหรือไม่ เป็นประเด็นร้อนเสมอด้วยอะไรหลาย ๆ คนก็ทราบดีซ้อนหลายชั้นมากค่ะ
ที่บอกไว้ว่าอยากมีดาวเทียมก็เพราะว่าภาพที่เห็นจากการวิ่งในวันนั้น อยากให้ทุกคนได้รู้และเห็นว่าคนในหมู่บ้านชุมชนเขาทำอะไรกัน ในขณะที่สถานการณ์ปัญหายาเสพติดทวีความรุนแรง แต่ภาพที่เห็นประชาชนไม่ได้หวั่นกับสิ่งเหล่านี้ ด้วยเขาคิดว่า สิ่งที่เขาทำคือการดูแลลูกหลานของเขา หากเขาไม่ทำแล้วใครจะทำ จะเห็นได้ว่าหลายฝ่ายร่วมกันต่อต้านกันทั้งภาครัฐ เอกชน ประชาชน หวังเป็นอย่างยิ่งที่จะเห็นการรวมพลังอย่างนี้เพื่อการแก้ไขปัญหายาเสพติด เพราะลำพังเพียงพี่น้องเครือข่ายคงทำได้เพียงการเฝ้าระวัง การป้องกัน ที่ไม่ใช่การใช้กำลังปราบปรามอย่างแน่นอน
ในการดำเนินงานของภาคประชาชนที่ร่วมกับมูลนิธิภูมิพลังชุมชนไทย ทั่วประเทศกว่า หนึ่งหมื่นห้าพันกว่าหมู่บ้าน หากเอาดาวเทียมมาจับให้เห็นคงเห็นเป็นแสงระยิบระยับพราวไปทั่วประเทศในหนึ่งวันเพราะเขาทำกันทุกวัน(ไม่เฉพาะเรื่องยาเสพติด) แต่ต่างพื้นที่ซึ่งตัวข้าพเจ้าเองก็ไม่สามารถมองเห็นได้ทั่วเพียงแต่รับรู้ว่าเขาจัดและทำกัน จึงคิดเล่น ๆ ว่าหากสามารถซื้อดาวเทียมได้อยากถ่ายทอดเสียง ภาพ บรรยากาศในแต่ละเวทีให้ทุกคนได้รับข่าวคราวกัน ร่วมแสดงความคิดเห็นเพื่อการแก้ไขปัญหา นี่คือพลังที่แท้จริงในการต่อสู้ที่จะเอาชนะได้ทุกอย่าง
