ฉันชื่อบุษบา...นิยายแห่งชีวิตของหมาน้อยลายจุด

 

ฉันเป็นหนึ่งชีวิตที่ต้องเกิดมาบนโลกใบใหญ่ๆใบนี้ ฉันเป็นหมาน้อยเกิดมาตัวขาวๆหลังจากนั้นไม่กี่เดือน ก็เริ่มมีจุดดำๆขึ้นตามตัวของฉัน ฉันสวยน่ารัก ใครๆก็อยากรับฉันไปเลี้ยงดู 
 
แต่ฉันโชคไม่ดีเหมือนอีกหลายตัว ฉันเป็นโรคผิวหนังเป็นขี้เรื้อนเหม็นและขนร่วง เจ้านายฉันไม่รักฉันแล้ว เขาเอาฉันไปทิ้ง... ทิ้งไว้ข้างถนน
 
ฉันต้องหนีไปแอบที่ข้างซอกตึกในเมืองใหญ่ โอ้! ฝนตกแล้ว...แล้วฉันจะทำอย่างไร? ตัวฉันเปียก...เปียกหมดแล้ว หนาว...หนาวจัง ฉันคงต้องตายแน่แท้ ฉันกลัว...กลัวมาก
 
ฉันไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น แต่โชคฉันยังดี...โชคดีที่มีคนใจบุญมาช่วยฉัน เธออุ้มฉันใส่รถยนต์ป้ายแดง รับฉันไปเลี้ยงดู และพาฉันไปหาหมอเพื่อรักษาโรคผิวหนังของฉันจนหายดี
 
ฉันสวยขึ้น น่ารัก ใครๆเห็นใครก็ชอบ ฉันกลับมาเป็นขวัญใจของนายคนใหม่ ซึ่งดูแลฉันเป็นอย่างดี ด้วยที่ฉันยังเด็ก ที่ชอบซุกซนตามประสา ฉันลืมบอกไปว่านายใหม่ของฉัน มีเพื่อนๆอีก สองสามคนที่อยู่บ้านหลังนี้ ฉันชอบเล่นกัดถุงเท้า กัดรองเท้าของเพื่อนๆนายใหม่ของฉัน  เขาโกรธมากและไม่อยากให้ฉันอาศัยอยู่ที่นี่อีกแล้ว
 
ฉันต้องย้ายออกจากที่นี่ เพราะมีข้อสรุปจากในที่ประชุมของสมาชิกบ้านสาวโสดหลังนี้ ว่า ฉันเป็นตัวปัญหา...
 
ฉันไปอยู่บ้านใหม่ ใหญ่กว่าเดิม แต่ก็อยู่ได้ไม่กี่วัน เขาไม่อยากเลี้ยงฉัน บอกว่ายุ่งและวุ่นวาย ให้ฉันไปอยู่ที่ฟาร์มเลี้ยงกุ้งที่กลางทุ่งโน้น... อยู่ที่ก็เกือบจะโอเคน่ะ แต่แล้ว เวรกรรมอะไรของฉันน่ะนี่! ...ฟาร์มเลี้ยงกุ้งขาดทุน...ต้องปิดฟาร์ม
 
เมื่อฟาร์มปิด...เขาพาฉันกลับไปอยู่ที่บ้านหลังใหญ่...ใหญ่มาก แต่ที่นี่มีสมาชิกหมาๆมากมายหลากหลายสายพันธุ์ มีเจ้าถิ่นที่แสนจะดุร้าย ฉันเคยเป็นคุณหนูนี่น่า แย่งอาหารกินไม่ทันหรอก ฉันอดข้าว ไม่มีใครเหลียวแล...ฉันเริ่มผอมและเริ่มเป็นขี้เรื้อนอีกครั้ง...
 
ฉันโชคดีอีกครั้ง ที่นายเก่าคนที่เก็บฉันมาจากซอกตึกครั้งนั้น เธอแวะมาเยี่ยมฉัน...เพื่อดูว่าฉันอยู่ดีกินดีแค่ไหนกับบ้านใหม่ของฉัน...เธอตกใจมาก เมื่อเห็นว่าฉันผอมโซ...เธอเสียใจที่เธอไม่สามารถจะดูแลฉันได้...เธอทำหน้าที่ติดต่อหาบ้านใหม่ให้ฉันอีกครั้ง...
 
ฉันได้บ้านใหม่ แล้วฉันอยู่บ้านหลังนี้ ฉันอ้วนท้วน สวยงามน่ารักไม่เป็นขี้เรื้อยอีกแล้ว มีหนุ่มๆมีจีบฉัน ฉันมีลูกแล้วหนึ่งครอกๆละเจ็ดตัว มีคนมาขอลูกฉันไปเลี้ยงจนหมด...
 
ตอนนี้ฉันแก่มากแล้ว ฉันอายุ เก้าปีกว่า เขาบอกว่าต้องคูณเจ็ดเข้าไปจะได้อายุเท่าคน...เก้าคูณเจ็ด เท่ากับ หกสิบสาม ความจริงแล้วก็ยังไม่แก่เท่าไหร่หรอกน่ะ...แต่ชีวิตฉันต้องระหก...ระเหิน...ฉันป่วยอีกครั้ง ครั้งนี้ฉันไม่ไหวแล้ว...ไม่ไหวจริงๆ...
 
ฉันขอลาก่อนน่ะ ชาติหน้ามีจริงฉันขอเกิดใหม่ให้ชีวิตดีกว่านี้น่ะ...
 
สุดท้ายนี้ฉันอยากฝากบอก...ให้คนอยากเลี้ยงสัตว์(หมา)ด้วยน่ะ หากคุณไม่พร้อม กรุณาอย่านำมาเลี้ยงเลย เพราะคงจะมีอีกหลายชีวิตที่ต้องกลายเป็นสุนัข(หมา)ข้างถนน...คงจะมีน้อยตัวนักที่โชคดี อย่างฉัน...ฉันคือบุษบา...หมาแก่ลายจุด...ขอขอบคุณป้าแอร์ที่เก็บฉันมาจากซอกตึก ขอขอบคุณลุงจามที่รับเลี้ยงดูฉันจนฉันแก่ตาย และขุดหลุมฝังฉันในวันที่ฉันหมดลมหายใจ...................^_^