ทาน.......คือ การให้ การแบ่งปัน การสละ การเอื้อเฟิ้อ ให้แก่ผู้อื่น ด้วยใจที่ยินดี เป็นสุข

วันนี้อยู่ที่บ้าน.......ด่านซ้าย...... ร่วมทำโรงทาน  ต้อนรับกองกฐินของ ธ.ก.ส. ที่มาทอดถวายที่วัด โพนชัย ใกล้บ้าน

โรงทาน......เกิดจากความร่วมมือ ร่วมแรง ร่วมใจ ของกลุ่มคนที่มีแนวคิดเดียวกัน
      ทาน...คือ  การให้ การแบ่งปัน การสละ การเอื้อเฟื้อ  ให้แก่ผู้อื่น ด้วยใจยินดี เป็นสุข
             ดังนั้น การทำโรงทานครั้งนี้ จึงเป็นการฝึกจิตเรา ให้รู้จักการแบ่งปัน  รู้จักการมีส่วนร่วมในสังคม  เพราะเราต้องสละกำลังทรัพย์ กำลังกาย กำลังใจ  มาร่วมกันทำ  ถ้าคิดมากคิดน้อย ก็คงคิดว่า คนนั้นจ่ายมาก คนนั้นจ่ายน้อย คนนั้นทำมาก คนนั้นทำน้อย   แต่ละคนก็ช่วยตามกำลัง
สำหรับเราเอง ก็สมทบทุนนมเปรี้ยวไป 200 กล่อง  และนำทุนที่เพื่อนๆ ชาวหอผู้ป่วย  3  ข  ช่วยกันรวบรวมทำบุญ ไปเพิ่มอีก 2300  บาท 
ขอขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆ  น้องๆ  ที่ร่วมทำบุญครั้งนี้ด้วยค่ะ
 สิ่งที่เราเห็นในกิจกรรมครั้งนี้คือ ไม่มีการกล่าวถึง  ใครถนัดอะไรก็ทำของตนไป คนที่มีความชำนาญกว่า ก็บอก สอนคนที่ด้อยประสบการณ์ (มากๆ อย่างเรา) 
     เริ่มจาก เมื่อวาน มีโอกาสไปช่วย (ดู) สมาชิก ทำข้าวต้มผัด กรรมวิธีทำค่อนข้างยุ่งยาก
ตั้งแต่คั้นกะทิ   เคี่ยวให้แตกมัน   นำข้าวเหนียวที่แช่น้ำค้างคืนไว้ มาผัดกับกะทิปรุงรสด้วยน้ำตาล  เกลือ ข้าวต้มผัดจ้าวนี้ ใส่ถั่วดำ  ฟักทอง เผือกหั่น ลงไปด้วย ใส่ใส้กล้วย ผลออกมา  อร่อย  สุด สุด
ความหลากหลาย ที่พอดี ลงตัว  ทำให้เกิดสิ่งดีๆ

ข้าวตัมหม้อนี้ อร่อยมาก............ด้วยเครื่องปรุงที่หลากหลายและแตกต่างแต่พอดี

ข้าวตัมหม้อนี้ อร่อยมาก........ด้วยความร่วมมือร่วมใจของคนในทีม

    หลังห่อเสร็จก็เอามานึ่ง  การนึ่ง ต้องนึ่งทีละชั้น เพราะถ้าซ้อนรังถึง จะทำให้น้ำหยดลงชั้นล่าง ใบตองแตกไม่สวย (เขาบอกว่า)ไม่อร่อย  

    การนึ่งด้วยเตาถ่าน ทำให้ข้าวต้มผัดของเรา หอมไฟ อร่อยเป็นพิเศษ  (สำหรับเรา ที่ต่อมรับรสคงที่  คือกินอะไรก็อร่อยไปหมด  เราว่า คงไม่แตกต่างกันมากนักระหว่างการนึ่งเตาแก้ส กับเตาถ่าน)

เช้าวันนี้ ทำแกงเขียวหวานไว้ราดข้าว  ทำน้ำยาขนมจีน  เสร็จแล้วก็ย้ายทัพมาอีกที่ เตรียมผัก เครื่องปรุงไว้สำหรับทำข้าวผัดและผัดบะหมี่
สาว(เหลือ)น้อย อวบๆ บนขวา คือ หัวหน้าทีมในครั้งนี้ พวกเราเรียก ยายหยุย
ยายหยุย รับผิดชอบตั้งแต่เป็นสถานที่ เป็นหัวหน้าทีมในการซื้อของ  ลงมือทำถ้าไม่ทำก็ชิม  ยายหยุยคนนี้เอง ที่ทำหน้าที่ดูแล  ออกความคิดรายการอาหารในงานของพ่อ ลงมือทำทั้ง 5 วัน  โดยที่เกี่ยง  ไม่รับจ้าง แต่ทำด้วยใจ  อาหารออกมาอร่อย......เพื่อนๆ ที่มาช่วยงานพ่อ  ชมกันทั้งนั้น
โรงทานในวันนี้มีประมาณ  30 โรง มาจากสารพัดกลุ่ม สารพัดชุมชนในอำเภอด่านซ้าย 
 
แจ่ว   ไข่เจียว  ของครอบครัวพ่อวังกับแม่แอ้
 
เมี่ยงคำ  ของแม่ตั้ง ก็มีคนรอคิวมากมาย  หั่นพริก ขิง หอม มะนาว เตรียมกันสดๆ ให้เห็นกันจะๆ
กว่าจะออกมาเป็นเมี่ยง เป็นคำ ได้ ก็ต้องอาสัยความร่วมมือร่วมใจและความอดทนเช่นกัน    ต้องแกะมะพร้าว หั่นชิ้นเล็กๆ คั่วให้หอม    คั่วถั่วลิสง  ร่อนเปลือก เคี่ยวน้ำตาล  กะปิ จนข้น เหนียว  กว่าจะเสร็จ  ถ้าเป็นเรา คงหมดหวังที่จะได้กิน
กล้วยทอดของป้าแผ่น  เตรียมกล้วยมา 1 คันรถบรรทุก  ทอดทีละ 2 กะทะใหญ่ๆ
น้องฝนเอาผัดบะหมี่  ข้าวต้มผัด  ขนมจีน มาแลกกับกล้วยทอด  แบ่งกันกินค่ะ
 
 
ซุ้มของเราเอง ลวกเส้น ผัดกันร้อนๆ  ส้มตำ ทำกันสดๆ  ขายดีเป็นเทน้ำ เทท่า
แม่ครัวเหงื่อตกเป็นแถวๆ
 
คนเริ่มซา  แม่ค้าเริ่มหิว  จึงทำ  ขี้เหล้า  มากินกัน
ขี้เหล้า  ทำไมถึงเรียกชื่อนี้ ก็ไม่ทราบได้ คิดว่า
 คงเป็นเพราะรสชาติอันจัดจ้าน คนที่เมาเหล้า   กินแล้ว สร่าง ทันที  หรือกินแล้ว เมายิ่งกว่า ก็ไม่รู้
ประกอบด้วย พริก กระเทียม  มะขามดิบ  ขิง  ตำ ตำ ตำ  ปรุงรสด้วยเกลือ น้ำตาล  น้ำผักสะทอน (ที่มีเฉพาะถิ่น)  มะเขือเครือ กินกับมะละกอห่าม ที่ยังไม่สุก   กำลังออกรสหวานนิดๆ กรอบ   อร่อยมากกกกกกกกก
 
บ่ายโมง ขนของกลับบ้าน พักผ่อน  งานสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี
มีที่สะดุด คือ  แต่ละซุ้ม จะต้องใช้โฟม  ช้อนพลาสติก ซึ่งไม่รู้เป็นจำนวนเท่าไหร่
แต่ถ้าใช้ของจริง  รับประกันได้หรือไม่ว่า ไม่หาย   ใครจะรับผิดชอบตามเก็บ เพราะคนมากหน้าหลายตา 
ที่สำคัญคือ การล้าง ทำความสะอาด 
เพราะแต่ละคนแต่ละจ้าว ก็เหนื่อยกับการเตรียม  การทำแล้ว ถ้าจะต้องขนของกลับมาล้างก็จะเป็นภาระอันหนักอึ้ง
ถ้าใช้ของจริง ใช้เท่าไหร่  ใช้ของใครบ้าง ถึงจะพอ