เมื่อต้องเดินอยู่บนถนนหนทางกว้างใหญ่ แต่ไร้ใครต่อใครเดินร่วมทาง ชีวิตนี้ช่างอ้างว้างและ "เดียวดาย..."
บนถนนหนทางที่มืดสลัว กลับต้องมาเจือปนด้วยความหวาดกลัวเพราะถนนสายนี้มีเราเดินอยู่คนเดียวเพียง "ลำพัง"
บนทางที่ "อ้างว้าง" สายนี้ช่าง "เหน็บหนาว" ไร้แสงเดือน แสงดาว แสง "ตะวัน..."
การเดินไปข้างหน้าอย่างไรจุดหมาย เราไม่สามารถรู้ได้เลยว่าก้าวที่กำลังก้าวเดินไปนั้นใกล้หรือไกลจาก "จุดหมาย" และ "ปลายทาง..."
ความเดียวดายเป็นความอ้างว้างที่ "เจ็บปวด"
หากใครเอาหนามมาทิ่มกาย หรือแม้นใครเอาคำด่าทั้งหลายมาทิ่มใจ ก็มิเปรียบเทียบเทียมสู้ได้ซึ่ง "ความเดียวดาย" ที่ได้ประสบ...
ความเศร้า ความเหงา ความทุกข์ ประเด ประดังเข้ามาใน "ชีวิต" และขีดเส้นเพื่อ "ลิขิต" ชีวิตนี้อย่าง "เดียวดาย..."
มาเป็นกำลังใจให้ค่ะ
จะไม่เดียวดาย
สวัสดีค่ะ
"ค้นคำตอบรอบกายเดียวดายไม่
ลมหายใจไหลรินไม่สิ้นฝัน
คนรอบข้างต่างให้ห่วงใยกัน
เพียงคุณผันหันมา...ยิ้มท่ารอ"
เป็นกำลังใจให้ไม่ท้อนะคะ อยากให้สู้ต่อไป ในบางครั้งชีวิตก็ต้องเจอหลายสิ่งหลายอย่างที่ทั้งอยากเจอและไม่อยากเจอ แต่ไม่น่านานฟ้าก็จะสว่าง จิตใจก็จะแจ่มใส จิตไม่เศร้าหมอง เมื่อนั้นก็จะมีกำลังใจ แต่อย่าท้อใจเสียก่อน สู้สู้นะคะ
เราไม่ได้อยู่โดดเดี่ยวหรอกครับ หากเราเปิดโลกออก แล้วเดินเข้าสู่มวลมนุษยชาติ
กราบนมัสการค่ะ
ท่านหายไปนานมากๆ ติดตามอ่านบันทึกเสมอค่ะ
แวะมาส่งความสุขสวัสดีในปีใหม่ สุขส้นต์ตลอดไปค่ะ
เวลาเท่านั้นที่จะทำให้ความรู้สึกแบบนี้มันจางลงได้