ในช่วงที่การรถไฟมีปัญหาให้ทราบหลายอย่าง ทั้งตกราง พนักงานไม่วิ่งรถ ฯลฯ มีโอกาสได้นั่งรถไฟสายเหนือเมื่อสัปดาห์ก่อน ทำให้อยากจะเล่าประสบการณ์ให้ฟังในเรื่องการมีจิตบริการ
รถนอนทุกขบวนต้องมีพนักงานทำเตียง พนักงานขายอาหาร และพนักงานทำความสะอาด เป็นปกติ แต่ที่ไม่ปกติ คือพฤติกรรมของพนักงานทำเตียงและที่เป็นปกติของรถไฟเมืองไทย คือ การถึงที่หมายล่าช้ากว่ากำหนด
ในวันที่เดินทางขบวนที่นั่งมานั้นมีพนักงานทำเตียงเป็นผู้หญิง และเช่นเคย รถไฟมาถึงล่าช้า 2 ชั่วโมงครึ่ง ปกติต้องถึงเวลา 7.00 น. ผู้โดยสารคนไทยจะตื่นนอนกันตั้งแต่ 5.00น. เมื่อตื่นครบทั้งเตียงบนเตียงล่าง ประมาณ 6.00 น. ผู้โดยสารคนหนึงได้ขอให้พนักงานเก็บเตียง แต่ได้รับคำตอบว่ารถล่าช้า จะถึงที่หมายเวลา 9.30 น. และไม่มาเก็บเตียงให้ ผู้โดยสารที่นอนเตียงล่างจะไม่เดือดร้อนมากนัก แต่คนที่นอนเตียงบนจะอึดอัด ตัวเองก็นอนเตียงบนเช่นกัน รอสักพักจึงไปขอให้พนักงานเก็บเตียง ก็ได้รับคำตอบเหมือนเดิมว่ารถล่าช้า แต่คราวนี้พนักงานเก็บเตียงลุกขึ้นมาเก็บตียงให้ พร้อมกับบ่นว่ารถไฟเสียเวลา เก็บเตียงแล้วเสียงดัง ผู้โดยสารต่างชาติยังไม่ตื่น จะเป็นการรบกวน ทั้งที่ปากพูดออกมาอย่างนั้น แต่มือที่ทำงานกลับทำด้วยเสียงโครมคราม กระแทกกระทั้น ผู้โดยสารคนอื่น ๆ ได้แต่ส่งสายตาถามว่ามีเรื่องอะไร และไม่กล้าขอให้เธอเก็บเตียงอีก จนกระทั่งคนตื่นกันมากแล้ว เธอจึงมาเก็บเตียงให้
