ครูเมตตาแบ่งปันเรื่องราวของชีวิตให้ศิษย์ได้มีโอกาสเรียนรู้
แต่จิตชั่ว ๆ ของศิษย์คอยแต่จะคิดชั่ว คิดไม่ดี หาข้อตำหนิติเตียน
หาความด่างพร้อยในตัวครู
ผลกระทบที่เกิดขึ้น
ทำให้จิตใจศิษย์เศร้าหมอง ทำการงานสิ่งใดก็ไม่เจริญ
หาสาเหตุไม่ได้ ไม่เข้าใจว่าทำไม หมดแรง หมดศรัทธา หมดพลัง
ครูผู้เมตตาท่านนี้เอง
ที่มาช่วยชี้ทางสว่าง เปิดจิตเปิดใจ คลี่ใจชั่ว ๆ ของศิษย์
เคาะกะโหลกหนา ๆ ให้หันไปมองใจของตนเอง ว่ามันคิดชั่วขนาดไหน เคาะกะโหลกหนา ๆ ให้มันยอมรับว่า
ที่มันไม่เจริญเพราะว่ามันเพ่งโทษครูบาอาจารย์
มันบาป มันตกนรก มันคิดว่าตนเองดีแล้วประเสริฐแล้ว
ต่อต้านครูแต่ไม่เห็นไม่รู้ตัว
ฟังตอนแรกใจก็ไม่ยอมรับ
ยอมรับความชั่วของตัวเองไม่ได้
แทบจะปฏิเสธท่านอย่างกระทันหัน
แต่ท่านก็อดทนสอนสั่ง
ออกแรงกายแรงใจ
กว่าศิษย์จะรู้สำนึกท่านก็หมดแรงไปมิใช่น้อย
กราบขอบพระคุณครูผู้เมตตา
และศิษย์ขอกราบขอขมาครูบาอาจารย์
ด้วยกายก็ดี ด้วยวาจาก็ดี ด้วยใจก็ดี
หากศิษย์เคยล่วงเกินสิ่งใดไว้
ขอให้ท่านโปรดงดโทษล่วงเกินให้กับศิษย์ด้วยค่ะ
น้ำตาแทบหยด เมื่อสำนึกว่า ต่อต้านครู
เรานี้โง่จริง ๆ หนอ ความชั่วในจิตในใจตนเอง
ไม่เคยมองเห็น มีแต่หาอะไรนอก ๆ
มองแต่นอก ๆ มองแต่เปลือก แต่ไม่เห็นใจ
เอาหล่ะค่ะ ครูบอกว่าต้องหายใจก่อน ให้มีสติ ให้อดทน ให้ตั้งใจ ให้มีศัรทธา
หากครบพร้อม ใจ จะไม่มีเงื่อนไข
หนูจะตั้งใจค่ะ
ในเมื่อหนูตายทุก ๆ เสี้ยววินาที
ตอนนี้หนูก็ตั้งใจใหม่
หายใจให้ดีที่สุด
ทำให้ดีที่สุด
ถ้าตายตอนนี้จะได้ไม่เสียดาย
กราบขอบพระคุณครูค่ะ
สวัสดีค่ะ
ยินดีอย่างยิ่งที่หนูคิดได้ค่ะ ต่อไปนี้ไม่ว่าจะเรียนอะไรก็จะสำเร็จจ๊ะ ^_^
หลังจาก Mail ปรึกษาคุณครูท่านชี้ว่าทำไมใน G2K
ไม่เขียนแบบที่ เขียนส่งท่าน
เหมือนท่านชี้ให้หนูเห็นว่า หนูยังติดดี อยากดูดี
แสดงความตอแหลแบบเนียน ๆ
เพราะความรู้สึกจริง ๆ เป็นเช่นนี้ค่ะ
นั่งเขียนบันทึก ความคิดชั่วต่อครูทำให้ไม่เจริญ ในสมุดก่อน เขียนไปก็รู้สึกเสียใจ สำนึกว่าทำผิด
แต่พอมาพิมพ์ มันเป็นหนัก ๆ รู้สึกงง ๆ เหมือนยอมรับความชั่วตัวเองไม่ได้
มันไม่อยาก พอลงบันทึกแรก จิตมันเร็วมาก ๆ
สั่งให้เขียนบันทึกที่ 2 (คือบันทึกนี้) เขียนเสร็จ รู้สึกดีโล่ง upload รอบแรก ระบบ error รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา
รีบหายใจ แล้วพิมพ์ใหม่ ความหมายอย่างเดิมแต่ถ้อยคำเปลี่ยน
รู้สึกว่าอันที่ทำใหม่เจือด้วยความขุ่นมัวและอยากเอาชนะ
พออัพซ้ำ ปรากฏว่า อันแรกเข้าไปในระบบได้จึงมาลบอันที่เขียนใหม่ออก
เสร็จมานั่งดู อะไรทำให้เขียนอันที่ 2 คำตอบมันคือ มันอยากดีค่ะ
อยากให้สมองโล่ง ๆ อยากให้ใจเบา ๆ ตอนแรกว่าจะลบ ทิ้งเลย
แต่พอมีท่าน ครูนก noktalay เมตตามาตอบ (เหมือนมาช่วยเหลือหนูให้ยอมรับความจริง) ใจมันกระหยิ่มขึ้นมา ฉันเขียนได้ ครูฉันดี
แล้วก็มีคำถาม ถ้าครูดีแล้วทำไม ใจแกยังต่อต้าน ใจหนักขึ้นมาอีก
แล้วก็มีเสียงว่า กล้าทำต้อง กล้ารับ ถ้าลบมันก็คือ ลบร่องรอยของตนเอง
สิ่งที่ทำไปเอาคืนไม่ได้ กล้าทำ ต้องกล้ารับ ต้องหัดเผชิญมันให้ได้ ต้ององอาจ
กราบขอบพระคุณทุกท่านที่เมตตามาแลกเปลี่ยนเจ้าค่ะ
กราบขอบพระคุณครูที่เมตตาไม่มีประมาณ