ซินจ่าว กิสนา

        ผมไม่ได้มุดเข้ามาใต้ภูเขาน้ำแข็งนานแล้ว ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง เอาเป็นว่าขอเล่าเรื่องเวียดนามที่เพิ่งกลับมาเมื่อวันที่ 14 ต.ค. 52 นี้ให้ฟังแล้วกันนะครับ (อ้อ! ลืมไปครับ สำหรับภาพนั้น ผมถ่ายมาเยอะ แต่ยังไม่รู้จักวิธีแทรกครับ เผลอแป๊บเดียวเทคนิค gotoknow ทันสมัยขึ้นมาก วานท่านสมาชิกใครว่างช่วยแนะนำหน่อยนะครับ เอาเพลงประกอบด้วยก็ได้นะครับ..) 

    เวียดนามครั้งที่ 4 ของผมไม่เหมือนเดิม คราวนี้นั่งรถไป (โชคดี..เพราะกลัวเครื่องบินมาก ยิ่งพายุมาบ่อยยังงี้) ผ่านสะหวันนะเขต(ลาว) เข้าสู่เวียดนามตอนกลาง  เว้ - ดานัง พอเริ่มเข้าสู่เวียดนามก็เห็นร่องรอยของพายุกิสนาที่เพิ่งผ่านไปหยก ๆ  (1 วัน...ไปทำไมเนี่ย) บนหลังคาบ้านจะเห็นกระสอบ/ของหนัก ทับกันปลิว ต้นไม้/ป้ายโฆษณา ล้มอยู่ทั่วไป 

     บริเวณตลาดโบราณฮอยอัน มีการขายของที่ระลึกกันตามปกติ แม่ค้าแสดงกริยาราวกับว่าไม่มีวินาศภัยใด ๆ ผ่านเข้ามาในชีวิต ตั้งหน้าตั้งตาขายของ (เผชิญหน้ากับการต่อรองราคาแบบน่าเหยียบของคนไทย) ผมถามว่าตอนกิสนาเข้าเป็นยังไงบ้าง  คนขายไม่พูดอะไรมาก(พูดไปก็ฟังไม่รู้เรื่อง) นอกจากชี้ให้เห็นร่อยรอยของน้ำท่วมสูงถึงชั้น 2 ของบ้านที่เรายืนอยู่ (เมื่อวานนี้เอง... วันนี้ขายของแล้ว)   

     ตลาดยังดำเนินปกติ มีเพียงเจ้าหน้าที่กำลังเก็บกวาดถนน  ผมอยากบอกว่าด้วยความรุนแรงขนาดนี้ เป็นบ้านเราจะเป้นอย่างไร (ข่าวว่าเขาก็ตายเยอะ)  ถึงว่าสิ.. ไม่งั้นเขาจะเป็นชาติเดียว ที่รบชนะอเมริกามาได้หรือ ใช่มั๊ยครับ  

      ... ถ้าคนไทยเรายังคงพึ่งโชคชะตา และนักการเมืองอยู่ละก็  (ประท้วงกันเข้าไป)ขอให้อายคนตัวเล้ก ๆ แต่มีสาวสวย ๆ อย่างเวียดนามบ้าง