กรรมลิขิตขีดเส้นเกณฑ์ชีวิต

กรรมลิขิตขีดเส้นเกณฑ์ชีวิต

หากจะคิดยึดมั่นจิตหวั่นไหว

ดั่งดั้นเดินหนทางกลางแนวไพร

พงหนามไหน่ข้างหน้าฝ่าผจญ

 

อดีตผ่านกาลก่อนฤๅย้อนกลับ

ล่วงเลยลับทับลบจบเพียงผล

ทั้งดีชั่วกระทำกรรมปะปน

ด้วยเหตุต้นความอยากล้วนมากมี

 

อนาคตสุดวิสัยใครจะคาด

หากประมาทพลาดไปใจหมองศรี

ตั้งสติใช้ปัญญาทุกนาที

คงชีวีล้ำเลิศที่เกิดมา

 

ธรรมดาโลกนี้มิแน่หนอ

กายที่ก่อเรือนว่างทั้งนั้นหนา

อาศัยอยู่ถึงคราวพรากจำจากลา

มรณาคือผุพังฝังลงดิน

 

ทุกข์เท่านั้นตั้งอยู่และเกิดดับ

ทุกสิ่งสรรพแปรผันหมั่นถวิล

อนิจจาไม่เที่ยงเสียงยลยิน

รวยสวยสิ้นทั้งหมดล้วนปลดปลง

 

รู้เท่าทันพลันสว่างพบทางแก้

สมมุติแท้หลอกอำทำให้หลง

วิ่งไขว่คว้าล่าไล่ให้งุนงง

ชั่งมันส่ง...ให้สงบพบสุขเย็น