บทเรียนชีวิต : การก้าวย่างที่ไม่ประมาท

           

           บทเรียนชีวิต  ทุกคนคงพบและผ่านมันมามาก  มากจนจำไม่ได้ว่าได้สอนและได้นำมาปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้นหรือไม่ อย่างไร และมีหลายคนพบบทเรียนของชีวิตที่ไม่อาจลืมได้ แม้กระทั่งว่าวันเวลาได้ผ่านไปนานแสนนาน

          คำว่า "ชีวิต"ฟังดูแล้วยิ่งใหญ่ แต่หากคนที่ใกล้จะสิ้นลมหายใจ จะบอกว่า "ชีวิตนี้สั้นนัก" อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีก เพราะยังมีอีกหลายเรื่องราวที่ยังไม่ได้แก้ไขหรือยังมีอีกหลายเรื่องที่อยากจะทำตามที่ตั้งใจไว้  ซึ่งก็ตรงกันข้ามยังมีคนอีกจำนวนมากที่บอกว่า "ชีวิตนี้ทำไมมันโหดร้ายและยาวนานนัก"เพราะเขาต้องตรมกับอัมพาต ตาบอด พิการและช่วยเหลือตัวเองไม่ได้  ภาพของสายน้ำเกลือและสายยางที่รองรับอาหารอ่อนๆทางรอยแผลที่คอหอย ซึ่งได้แต่คิด พูดยังไม่ได้ มีแต่การรำพึงรำพันว่า "ชีวิตนี้โหดร้ายนัก"ทำไมอายุเรามันยาวเหลือเกิน

         หนุ่มสาวที่พึ่งพบรักกัน  นักเรียนที่พบครูวันแรก  แม่ซึ่งพึ่งคลอดลูกอ่อน และคนหูหนวกซึ่งแพทย์ผ่าตัดให้และได้ยินเสียงวันแรก  จึงมีความรู้สึกต่างจากยายที่นอนเป็นอัมพาต นักซิ่งมอเตอร์ไซต์ที่กระโหลกร้าวนอนโอดครวญอยู่บนเตียงคนไข้ นักโทษที่ถูกศาลสั่งจำคุกตลอดชีวิตและต้องถูกพาไปฝากขังที่เรือนจำวันแรก

          ทั้งหมด คือชีวิต ที่ต่างถอดบทเรียนมาจากการกระทำ ซึ่ง เป็นกรรมหรือพระเจ้ากำหนดก็แล้วแต่ความเชื่อ  ที่สิ่งที่เหมือนกัน คือบทเรียนเหล่านั้นจะเป็นบทเรียนที่มีคุณค่าสำหรับการใช้ชีวิตในโลกใบนี้ให้เป็นบทเรียนสำหรับคนรอบข้าง ซึ่งสุขหรือทุกข์ จะอยู่ที่ใจและการฝึกจิตของแต่ละคน ทุกคนทำตัวของตัวเองครับ