ทางแห่งชีวิต

ข้าพเจ้าเกิดที่ต่างจังหวัดทางภาคอีสาน ที่ยังไม่มีไฟฟ้า มีถนนลูกรังและทางเกวียนมีรถที่จะเข้าตัวเมืองวันละหนึ่งเที่ยวและนานจะมีรถวิผ่านมาสักคันข้าพเจ้ายังจำได้ว่าได้วิ่งดมกลิ่นควันรถที่วิ่งบรรทุกไม้ผ่านหมู่บ้าน หมู่บ้านที่มีต้นไม้ใหญ่เช่นต้นมะม่วงป่า มะข่ามและยังมีกอไผ่ที่ขึ้นรอบหมู่บ้านและถ้าเดินออกจากหมู่บ้านตามทางเกวียนไกลสักห้าร้อยเมตรก็จะเป็นเขตป่าที่มีต้นไม้ใหญ่ขึ้นปกครุมจนมองแทบไม่เห็นท้องฟ้า ในหน้าหนาวหรือหน้าร้อนทางเกวียนจะเต็มไปดว้ยทรายขาพเจ้ากับเพื่อนชอบไปนอนเล่นบนทรายที่มีความเย็นในร่มต้นไม้ใหญ่ ซึ่งค่อยๆหายไปที่ละต้นด้วยการล่าซื้อและจำยอมขายโดยเจ้าของพื้นที่เพื่อแลกกับเงินหลักสิบหลักร้อยเพราะความจำเป็นในการดำรงค์ชีพและไม่เห็นประโยชน์ที่จะเก็บใว้