การดูแลผู้พิการอย่างเป็นระบบครบวงจร คุณทำได้จริงหรือ?

"หมอคะ หนูจะย้ายเข้า รพ.  หมอยินดี ....รับ.....มั้ยคะ?"

เงียบ ไม่มีเสียงตอบจากสวรรค์  สักพักฉันได้ยินเสียงหัวเราะที่ปลายสาย   ฉันทำใจดีสู้เสือ (ตัวใหญ่) แล้วก็พูดเสียงเบาๆ อย่างคนขาดความมั่นใจ 

ผอ.ประสิทธิ์ชัย มั่งจิตร

 "ถ้าหมอไม่รับ จะได้ไม่ต้องเขียนใบขอย้ายไปนค่ะ  ขอย้ายแล้วเขาไม่รับน่ะ อายเขาค่ะ" 

ว่าที่เจ้านาย ณ ขณะนั้นตอบรับกลับมากลั้วเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี 

 

 "แล้วถ้าอยู่ รพ.หมอจะให้ทำงานอะไรคะ?" 

ฉันรีบถามต่อใหนๆ ก็ใหนๆ ขอเตรียมตัวก่อนละกัน

"ผู้พิการ"    เสียงตอบกลับมา    

คราวนี้คนที่เงียบกลายเป็นฉันเอง ผู้พิการ  ฉันทวนคำตอบในใจ จะให้ทำแบบใหนกันนะ  ฉันทำงานอยู่ สสอ.มา ย่างเข้าปีที่เก้าแล้ว งานผู้พิการ เป็นงานหนึ่ง ที่ต้องยอมรับว่า เจ้าหน้าที่สถานีอนามัยไม่ได้นำมาคิดรูปแบบการดำเนินงานใหม่ๆ หรือทำให้ครอบคลุมได้  พวกเราได้แต่สำรวจ สำรวจ และสำรวจข้อมูล แล้วส่งข้อมูลให้จังหวัด เพื่อประสานงานขอความช่วยเหลือในส่วนที่เกี่ยวข้องต่อไป 

เอาเหอะ ถ้าเจ้านายคิดว่าน่าจะให้คนอย่างเรารับผิดชอบงานนี้ เราก็คงจะทำได้กระมัง  ทำไปแล้วติดขัดอะไรค่อยถามละกัน

ถ้าไม่ไหว เจ้านายก็คงจะรับผิดชอบปลดเองนั่นแหละ อิอิ....

          นั่นเป็นเรื่องราวเมื่อเกือบหนึ่งปีที่ผ่านมา

          บัดนี้ ฉันได้ศึกษา เรียนรู้ วางแผน ลงมือทำ ร่วมกับทีมงาน โดยมี ผู้อำนวยการโรงพยาบาลแก่งคอย คอยกำกับและอำนวยความสะดวก อยู่หลังฉาก 

          ไม่ว่าจะพาไปเรียนรู้จากเวทีการประชุมต่างๆ หรือส่งลงไปในพื้นที่ 

ไปศูนย์มหาไถ่พัทยา

ตัวช่วยหลักที่สำคัญก็คือน้องๆ นักกายภาพบำบัดสาวสวย4คน ซึ่งจะเป็นคนลงมือลงแรงกับผู้ป่วย(เอางั้นเลย?)  

 
หัวหน้าของฉัน+น้องกุลนักกายภาพฯ และนศ.ฝึกงาน
ไปเยี่ยมคนไข้ที่ตำบลทับกวาง

ส่วนอดีตทันตาภิบาลซึ่งผันตัวเองมาเป็นนักวิชาการสาธารณสุขอย่างฉัน ก็มีหน้าที่ประสานงา....น  ประสานความร่วมมือ โดยใช้ความสวยอันเพอร์เฟค(unperfect)เป็นอาวุธประจำกาย

ลงทุนถ่ายแบบหน้าสถานีอนามัยชะอมค่ะ

พวกเราเริ่มรุก รุก และรุกเข้าไปในชุมชน เยี่ยมบ้าน

ให้การฟื้นฟู รับขึ้นทะเบียนคนพิการ ทั้งเหนื่อยทั้งสนุก

สลับกันไป

 

เจ้านายพาชม"สวนมั่งจิตร"ที่ปากช่อง

ผอ.พยายามขายไอเดีย และเราก็มีหน้าที่ขายต่อ

ให้ผู้เกี่ยวข้องทราบ ทั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เอกชน

อาสาสมัคร และอื่นๆ  

"วันนี้เขาอาจยังไม่ได้ให้ความสำคัญหรือร่วมมือกับเรา แต่เราต้องให้ก่อน ทำให้เขาเห็น  ต่อไปเราจะทำงานง่ายขึ้น

ผมอยากให้มีศูนย์ Day care สำหรับผู้สูงอายุ ที่โรงพยาบาลแก่งคอย"    

ผอ.พูดในวันที่ฉันมารายงานตัววันแรก  ฉันต้องท่องไว้ และค่อยๆ ก้าวเดินตาม เพื่อจะได้มองเห็นฝั่งฝันของเจ้านายด้วย

   วันดี คืนร้าย เจ้านายที่มีความสามารถหลากหลาย จนไม่สามารถแยกร่างได้ ก็ส่งข่าวมา

"เออ ! จ๊ะ , กุล  สปสช.เขตฯ ขอให้ไปบรรยายเวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้ งานผู้พิการที่อยุธยานะ ผมชนสองสามงาน ไปแทนหน่อยนะ"  โอ๊ะ!แม่เจ้า  สงสัยความงามของพวกเราจะเข้าตา จะปฏิเสธได้กระไร อย่างน้อย ก็ต้องไปโชว์ตัวหน่อย  การนำเสนองานเป็นหน้าที่เรา แต่ความเข้าใจเป็นหน้าที่ของผู้ฟัง ที่เรามิอาจรับผิดชอบได้  แหะ แหะ ....

อย่างไรก็ตาม แม้จะไปทีละ 2 หรือ 3 คนก็มิอาจแทนเจ้านายคนเดียวได้ (ไม่ใช่แฟนทำแทนบ่ได้ค่ะ)

วันหน้า วันหลัง เจ้านายก็อย่าหลับตาเดินสิคะ จะได้ไม่ชนหลายๆ งาน (แอบพูดในใจนะ)

แต่สิ่งทั้งหลายทั้งปวงบรรดามี ทำให้ฉันได้สะสมการเรียนรู้  และประสบการณ์มากขึ้นเช่นกัน........

  

ไว้ต่อวันหลังนะคะสาวน้อยเสื้อส้มบอกว่าถึงเวลาของหนูแล้วค่ะ....