วันอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมไปทำหน้าที่บรรยายเนื้อหากับนักศึกษาที่กบินทร์บุรี ขณะที่นั่งรออยู่ห้องพักรวมนั่นเอง

   สตรีวัยกลางคนเดินเข้ามา พร้อมกับทักทายตามประสาไทยๆ สวัสดีค่ะ....... โอ เจออาจารย์พอดี

  อ๋อ...สวัสดีครับ

  ผมเงยหน้าขึ้น ผละความสนใจบนจอคอมพิวเตอร์พร้อมกับมองไปทางเสียงที่มานั่น และคิดว่า อาจารย์สองท่านคงรู้จักกันดี เมื่อไม่ใช่เรื่องอะไรของผม ก็ก้มหน้าก้มหามองจอคอมพิวเตอร์ต่อไป

  "อาจารย์คะ เดี๋ยวนี้ค่าเล่าเรียนภาษาอังกฤษเขาคิดกันอย่างไร"

  "ก็แล้วแต่ครับ แต่ละสถาบันก็คิดต่างกัน"

  "เนี่ย ว่าจะเรียนภาษาอังกฤษสักหน่อย เคยเรียนมานานแล้ว แล้วก็ลืมไปหมดแล้ว ว่าจะมาทบทวนสักหน่อย ได้ข่าวว่า อาจารย์เปิดสอนอยู่ไช่ไหม"

  "อ๋อครับ เปิดสอนอยู่"

  "อาจารย์คิดค่าสอนอย่างไรคะ เนี่ย ว่าจะต้องปรับภาษาอังกฤษใหม่ซะแล้ว"

  "ก็ไม่แพงครับ สอนตัวต่อตัว ก็คิดชั่วโมงละ ๔๐๐ บาท"

  อันตัวผมนั้น ก็ดันนั่งอยู่ในห้องนั้นด้วย พอได้ยินอย่างนั้น ผมจึงผละจากหน้าจอคอมพิวเตอร์พร้อมกับมองไปที่เจ้าของเสียง ซึ่งมีคำว่า "ชั่วโมงละ ๔๐๐ บาท" พร้อมกับคิดไปว่า วันหนึ่งมี ๒๔ ชั่วโมง.........

  ผมยังจำความรู้สึกนั้นได้ดี พอบอกว่า คิดชั่วโมงละ ๔๐๐ บาท มันไม่ได้มาก ไม่ได้น้อยอะไร ก็ตามเนื้อตามหนัง แต่ให้รู้สึกแปลกว่า เอ๊ ทำไมเราไม่กล้าพูดแค่เพียงว่า จำนวนเท่านี้บาท เพื่อแลกกับความรู้ที่ให้ไป แค่เพียงได้ยินก็รู้สึกละอายใจ ทั้งที่เขามองกันว่า เป็นเรื่องธรรมดาไปแล้วนะเนี่ย