เรื่องของเท็ดดี้เป็น Forward Mail ที่ผู้เขียนได้รับจากเพื่อนครูคนหนึ่ง หลังจากอ่านจบต้องน้ำตาซึมอยู่เป็นเวลานาน เหตุเพราะซึมซับรับอารมณ์ของตัวละครสองตัวที่
เริ่มต้นด้วยความไม่เข้าใจ จบลงด้วยความซาบซึ้งตรึงใจ
ในชีวิตของคนที่เป็นครู จะมีครูสักกี่คนที่ประทับมั่นในรอยจำของเด็กอีกทั้งมีอิทธิพลในการเปลี่ยนแปลงชีวิตเขาได้
ผู้เขียนใช้ความพยายามอย่างถึงที่สุด กว่าที่จะแปลงงานนำเสนอรูปแบบ
Power Point มาลงบล็อกให้ทุกท่านได้อ่านได้ เหตุเพราะไม่ถนัดในเรื่องเทคโนโลยีเท่าไรนัก แม้ทำด้วยความยากเย็นแต่ก็เป็นสุข หากงานเขียนชิ้นนี้จะงดงามเหมือน
ดอกไม้บานที่ประทับในจิตวิญญาณของผู้อ่าน และช่วยกันเรียนรู้ ถนอมหัวใจดวงน้อย ๆ
ของเด็กให้มีพลัง ขับเคลื่อนชีวิตสู่ทิศทางที่ดี
เนื่องจากเนื้อหาค่อนข้างยาว จีงขอนำเสนอเป็นตอน ๆ ขอให้ติดตามอ่านด้วยความอดทน
สุดท้ายขอเพียงคำตอบว่า เรื่องของเท็ดดี้ ทำไมครูทุกคนต้องอ่านก็เพียงพอแล้วที่จะให้ผู้เขียนมีพลังใจนำเสนอสิ่งดี ๆ เพื่อมวลมนุษยชาติต่อไป
คุณความดีที่ท่านได้รับจากงานเขียนชิ้นนี้ ขอยกให้ผู้จัดทำ เรื่องของเท็ดดี้
ซึ่งถูกส่งต่อทาง Forward Mail
สวัสดีค่ะพี่ธรรมทิพย์...กำลังจดจ่อกับการอ่านเลย...ทิ้งท้ายไว้ซะนิ...อย่างนี้ต้องอ่านต่อตอน 2 ค่ะ กำลังสนุกเลย
บทความนี้คงสื่อว่า คุณครูทุกคนอย่าพึ่งคิดลบกับเด็กนักเรียน ว่าเขาทำไมถึงเป็นเช่นนั้น มันต้องมีเหตุและมีผล ต้องรักและสนใจเด็กอย่างจริงจัง ค่อยลงมติ ในการที่จะเริมตำหนิเด็ก
เพราะบางครั้งจิตใจเด็กไม่ปกติ ครูจะสอนดีแค่ไหน เด็กอาจรับไม่ได้ ฉะนั้นพี่สุคิดว่า ก่อนสอนนักเรียน ควรจะละลายพฤติกรรมเด็ก เรียกร้องความสนใจของเด็กก่อน ถ้าหากรู้ว่าเด็กแต่ละคนมีปัญหาแบบไหน ค่อยๆแก้ไขไป อย่าไปทำร้ายเด็กก่อน เด็กจะเสียกำลังใจ ให้โอกาสเขาบ้าง อนาคตยังอีกยาวไกล ไปหละ ไม่เห็นไปตรวจงานเลยนะ
หลายวันแล้ว ไปอ่านเฉยๆก็ได้ ถ้าไม่อยากใช้สมอง http://gotoknow.org/blog/lelaxy/305295 กำลังใจที่เธอไม่รู้
หากพี่สุเป็นคุณครู คงจะเข้าใจเด็กได้ดีมากเพราะพื้นฐาน
เป็นคนประณีต
ต่อไปคงต้องทุ่มเทอุทิศเวลาเพื่อศิษย์ให้มากกว่านี้
สวัสสดีค่ะ
เขาถึงบอกไงคะ ก่อนการเรียนการสอนในแต่ละปี
ครูประจำชั้น ประจำวิชา ต้องศึกษาเด็กเป็นรายบุคคล
จะได้ไม่พลาด
เห็นด้วยค่ะ ในส่วนของนักเรียนระดับประถมศึกษา
ส่วนใหญ่จะใกล้ชิดครูมากกว่านักเรียนระดับมัธยมศึกษาซึ่งส่วนใหญ่
มักติดเพื่อน และครูก็มีโอกาสพบเด็กเฉพาะช่วงเวลาสั้น ๆ ในแต่ละวันค่ะ