เป็นลักษณะของการหลีกหนีหรือหันเหความสนใจของตนเองจากสภาพหรือกิจกรรมบางอย่างที่ทำให้ตนเองรู้สึกเครียดหรือวิตกกังวล...

          บันทึกก่อนหน้านี้เคยเขียนเรื่องกลไกการป้องกันตนเองแบบซัดโทษ ที่ บันทึกนี้ ครับ มีเพื่อนท่านหนึ่งมาอ่านแล้วบอกว่าตัวเขาไม่ได้มีกลไกการป้องกันตนเองแบบนี้ มีกลไกลักษณะอื่น ๆ อีกมั้ยที่พอจะอธิบายพฤติกรรมในลักษณะที่เขาเป็นได้...

 

           บันทึกวันนี้เลยอยากนำเสนอกลไกการป้องกันตนเองอีกแบบครับ ซึ่งแบบนี้ผมว่าหลาย ๆ คนน่าจะเป็นนะครับ เป็นกลไกการป้องกันตนเอง "แบบหันไปทำสิ่งอื่น" เป็นลักษณะของการหลีกหนีหรือหันเหความสนใจของตนเองจากสภาพหรือกิจกรรมบางอย่างที่ทำให้ตนเองรู้สึกเครียดหรือวิตกกังวลไปสู่สภาพการณ์หรือกิจกรรมที่ตนเองชอบและมีความสุขครับ...

 

 

         

 

           ยกตัวอย่างเช่น ในกรณีที่เราต้องทำงานชิ้นหนึ่งซึ่งเป็นงานที่ตัวเรารู้สึกวิตกกังวลหรือมีความเครียดกับงานชิ้นนี้มาก ตัวเราก็จะผละตัวเราเองออกจากงานชิ้นนี้ไปสู่งานอีกชิ้นหนึ่งที่เราทำแล้วมีความสุข ซึ่งมันคงจะไม่เกิดปัญหาอะไรนะครับถ้าหากงานชิ้นที่เราหลีกหนีนั้นไม่ใช่งานที่สำคัญและเร่งด่วน...

 

            แต่ในหลาย ๆ ครั้งงานนั้นเป็นงานชิ้นที่สำคัญและเร่งด่วนด้วย ผลที่ตามมาคือเราทำงานชิ้นนั้นไม่สำเร็จ และเกิดผลกระทบตามมาอีกมากมายนะครับ ในกรณีนี้เหมือนเป็นการใช้กลไกป้องกันตนเองเพื่อหลีกหนีจากปัญหา แต่กลับไปเจออีกปัญหาหนึ่งที่ซับซ้อนและยุ่งยากกว่านะครับ... 

 

            ผมคุยกับเพื่อนแล้ว ทำให้นึกถึงหนังสืออยู่เล่มหนึ่งครับ "Eat that Frog" ชื่อภาษาไทยคือ กินกบตัวนั้นซะ เป็นหนังสือที่บอกวิธีการเอาชนะตัวเราเองจากการผลัดวันประกันพรุ่งครับ สำหรับผมแล้วช่วงนี้ก็มีกบอยู่หลายตัวที่จะต้องจัดการสะสางให้เรียบร้อย ตั้งใจว่าวันนี้น่าจะเรียบร้อยไปได้สักหนึ่งตัวครับผม...