กลอนนี้แต่งเมื่อได้พบกับพิษภัยของยาเสพติด ที่เริ่มประชิดกับตนเองจากคนใกล้ตัว

กลอนนี้แต่งเมื่อได้พบกับพิษภัยของยาเสพติด ที่เริ่มประชิดกับตนเองจากคนใกล้ตัว เห็นแล้วรู้สึกหว้าเหว่หดหู่ในสิ่งที่เขาได้กระทำ จากก่อนที่เป็นคนดี รักเพื่อน รักฝูง น้ำใจจุนเจือ เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ แต่หลังจากที่ติดยาบ้าแล้ว ก็ผันแปรเปลี่ยนไป ทำได้ทุกอย่าง จากหน้ามือเป็นหลังมือ ลัก เล็ก ขโมยน้อย ก้าวร้าว ใจกล้า หน้าด้าน สามารถยืนขอเงินได้นานสองนาน ไม่สะทกสะท้านด้านอาย เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตนต้องการ อันนี้เป็นบนเรียนที่ได้พบกับคนใกล้ตัว แล้วเกี่ยวข้องกับชีวิตและทรัพย์สินของเราจึงรู้สึกสะเทือนใจ จึงแต่งกลอนไว้เป็นสิ่งเตือนใจว่าเขาได้เคยทำกับเราอย่างไร?

ยาบ้าฆ่าคน


พินาศสิ้นชีวิตต้องสิ้นค่า

เพราะยาบ้าเข้าครอบงำทำขื่นขม

เชษฐาของน้อง ๆ ต้องระทม

เพื่อนฝูงขรมบ่นระงมเพราะโทรมกิน

สำเร็จไคร่แค่เพียงตนยอมทนหมิ่น

ลืมเสียสิ้นตระกูลดีมิแยยิน

ผลที่ได้ความฉิบหายทำลายสิ้น

เหลือเพียงลิ้นเจรจาท่าดูดี

มนตรี บุญจรัส