ไม่มีใคร...ไม่มี....

ไม่มีใครไม่มีกัลยาณมิตร

ก็สายลมอ่อนละมุนที่ลูบไล้ยามรุ่มร้อน

ก็สายน้ำที่รินหลั่งในยามกระหาย

ก็สายฝนที่หลั่งจากฟ้ามาโปรยปราย

ก็แสงแดดที่ขับไล่ความหนาวเย็น

ก็พื้นดินที่เหยียบย่ำได้ไม่ว่ากล่าว

ก็ต้นไม้ที่ให้ความร่มเย็นโดยไม่เรียกร้อง

ก็นกกาที่ก้องเสียงใสให้คลายเหงา    

สิ่งเหล่านี้หรือมิใช่...ที่เป็นกัลยาณมิตร

                ไม่มีใครไม่มีกัลยาณมิตร

                ก็ความรู้สึกรัก ศรัทธาในใจทั้งหลาย

                ก็ความรู้สึกปลอบประโลม ให้อภัยเมื่อความเพลี่ยงพล้ำมากล้ำกราย

                ก็ความรู้สึกเดียวดายเมื่อถูกเติมเต็ม

                ก็ความรู้สึกแห่งสุขทั้งหลายที่ล้อมถลา

                ก็ความรู้สึกแห่งทุกข์มหาที่ผันใจให้แกร่ง

                ก็ความรู้สึกดีที่มีต่อตัวเอง

                ความรู้สึกเหล่านี้หรือมิใช่.....ที่เป็นกัลยาณมิตร

 

                                                   ขอบคุณกัลยาณมิตร ณ พื้นที่ใจแห่งนี้ค่ะ