ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นใคร

กนกไร้ลายโบตั๋น(๓)

       ดิฉันได้กลับมาบ้านหลังจากได้ปิดภาคเรียนอีกครั้งหนึ่ง โดยผู้ปกครองของเพื่อนเซ็นชื่อรับกลับบ้าน พ่อไม่ได้มารับ ดิฉันก็นั่งรถโดยสารกลับบ้านตามลำพัง ดิฉันชอบนอนหลับบนรถเพราะการนั่งรถแล้วได้นอนหลับถือว่าเป็นการพักผ่อนของดิฉัน ดิฉันนั่งรถมาหลับบ้าง ตื่นบ้าง เพราะกว่าจะถึงบ้านรถโดยสารก็จะหยุดรับคนตลอดทาง ทำให้การเดินทางเป็นเวลา ๒ชั่วโมงกว่า
      ระหว่างที่เดินทางมาถึงที่บ้านนาโพธิ์นาจานนั้น ได้มีกลุ่มชายหลายคนได้โบกมือให้รถหยุดรถก็หยุด และชายกลุ่มนั้นแต่งชุดสีเขียวเหมือนสีของทหารและมีปืนยาวถือไว้ทุกคน ได้ขึ้นมาบนรถและไล่ให้ผู้โดยสารบนรถลงให้หมด ดิฉันตกใจมากรีบลงจากรถเหมือนคนอื่นๆ ชายกลุ่มนั้นก็ขึ้นไปตรวจของบนรถและตรวจค้นคนที่น่าสงสัยเท่านั้น ดิฉันลงจากรถได้ก็ภาวนาว่าขออย่าให้มีเหตุการณ์ที่เลวร้ายเกิดขึ้น แต่ก็โล่งใจเมื่อเห็นชายกลุ่มนั้นลงจากรถ  แล้วก็รีบไปจากที่นั่น หลังจากนั้นผู้โดยสารทั้งหมดก็รีบขึ้นรถกันและทุกๆคนที่อยู่ในรถล้วนตกใจและกอดอกพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ผกค. หรือเปล่า ซึ่งคำว่า ผกค.หรือเปล่านั้นไม่มีคำตอบใดๆเลย ทุกคนคงได้แต่คิดเก็บคำตอบไว้ในใจ
      จากการบอกเล่าของคนขับรถได้ทราบข้อมูลว่าบุคคลกลุ่มนี้จะไม่ทำร้ายใคร แต่พวกเขาต้องมีจุดประสงค์อื่นซึ่งเราไม่ทราบได้และเขาเหล่านั้นเป็นใครก็ไม่มีใครรู้ ดิฉันนำความตกใจและตื่นเต้นนี้เล่าให้พ่อ แม่ฟังหลังจากกลับมาถึงบ้าน พ่อ แม่ คิดว่าเขาเหล่านั้นคงไม่ทำร้ายเราแน่นอน
     ประสบการณ์ที่ฉันได้รับจากการเดินทางในครั้งนี้ ทำให้ดิฉันจดจำภาพต่างๆที่เกิดขึ้นโดยไม่มีวันลบเลือนไปจากใจได้ ดิฉันคิดว่าคงเป็นประสบการณ์ที่เกิดขึ้นเฉพาะในดินแดนสีชมพูนี้เท่านั้น