ประเทศไทยใช้คำว่า "ประชาธิปไตย" อย่างเด่นชัดพร้อมๆกับการสถาปนารัฐธรรมนูญมาแล้วเกือบ 8 ทศวรรษ เปลี่ยนรัฐธรรมนูญมาเกือบ 20 ฉบับแล้ว
แต่คำว่าประชาธิปไตยของไทยนั้นยังคงเป็นระบอบการปกครองที่นำมาซึ่งความสับสน วุ่นวาย ขัดแย้ง จนถึงขั้นรุนแรง...ในสังคมไทย
ปัญหาคือคำๆนี้ถูกตีความบิดเบือนไปจากอุดมคติที่ควรจะเป็น ทั้งๆที่ประชาธิปไตยนี้ควรจะเป็น...
"การใช้สิทธิเสรีภาพภายใต้กรอบของกฎหมาย"
"การใช้สิทธิอำนาจโดยมีความรับผิดชอบที่ตรวจสอบได้"
"ระบอบการปกครองที่เน้นความเสมอภาค และความยุติธรรม"
ฯลฯ
ถึงเวลาแล้วที่คนไทยจะหันมาช่วยกันสร้างวัฒนธรรมประชาธิปไตยที่ควรเป็นขึ้นมาภายในชาติให้เกิดขึ้นในทุกระดับตั้งแต่ในครอบครัว กลุ่มเพื่อน โรงเรียน ชุมชน ท้องถิ่น สังคม...แผ่ขยายประชาธิปไตยไปสู่ขอบเขตที่กว้างใหญ่ขึ้น
ถึงเวลาหรือยังที่พลเมืองไทยต้องรู้จักใช้สิทธิหน้าที่ตามระบอบประชาธิปไตยอย่างจริงจัง ต้องรู้จักใช้สิทธิหน้าที่อย่างมีศักดิ์ศรี ไม่ซื้อสิทธิ์ไม่ขายเสียง มีอุดมการณ์ในทางที่ถูกต้องคือ เพื่อพิทักษ์รักษาผลประโยชน์ของประเทศชาติ ไม่ใช่อยู่ภายใต้กลุ่มคนเพียงบางส่วนที่เห็นแก่ตัวหรือเห็นแก่พรรคพวกตัวเองเป็นใหญ่
"วัฒนธรรมประชาธิปไตยสร้างขึ้นได้ด้วยการสานเสวนา มีจิตอิสระที่จะพูดจากันด้วยไมตรีจิต ประสานความเข้าใจต่อกัน และเรียนรู้ที่จะไว้วางใจซึ่งกันและกัน"
....
