ระบบการศึกษาระดับปริญญาในประเทศไทย เป็นระบบที่ไม่มีการจัดการที่แท้จริง โดยที่เวลานี้มีสถาบันใน ๓ กลุ่ม
๑. อยู่ใต้สำนักงานคณะกรรมการอาชีวศึกษา จำนวน ๔๘๖ สถาบัน
๒. อยู่ใต้ สกอ. จำนวน ๑๔๗ สถาบัน (ของรัฐ ๗๘, เอกชน ๖๙)
๓. ไม่อยู่ใต้ ๒ ระบบข้างบน อีกจำนวน ๗๒ สถาบัน
รวมทั้ง ๓ กลุ่ม จำนวน ๗๐๕ สถาบัน
จะเห็นว่าระบบการศึกษาระดับปริญญาของไทยเรา จัดเป็นระบบที่ไม่มีการจัดการระบบอย่างแท้จริง เป็นระบบที่ไม่เป็นระบบ ผมเดาว่าจะเป็นระบบที่ supply creates demand ที่เกิด false demand ขึ้น ทำให้เกิดค่าใช้จ่ายที่ให้ผลไม่คุ้มค่าเกิดขึ้น
ผมมองว่า นี่คือโจทย์วิจัย ว่าประเทศไทยควรมีกลไกจัดการระบบอุดมศึกษาที่มีการดูแลภาพรวม ดูแลผลประโยชน์ของสังคม ดูแลการใช้จ่ายทรัพยากรของสังคมด้านอุดมศึกษา ให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อสังคมภาพรวม ได้อย่างไร
วิจารณ์ พานิช
๒๖ ก.ย. ๕๒
อีกกี่ปีละ การศึกษาไทยจะพัฒนาอย่างจริงจัง จริงใจ และไม่เห็นแก่ตัว
เรียนท่านอาจารย์หมอที่เคารพ
กระผมฟังเพลงของคุณ หนู มิเตอร์ (สัญญาที่ไม่ได้เขียน) เลยนึก ถึงระบบการศึกษาประเทศเรา พอดีไปอ่านบล๊อกท่านอาจารย์แสวง และแวะมาอ่านของท่านอาจารย์หมอ พูดถึงระบบการศึกษาเช่นกัน จากการฟังเพลงของคุณ หนู มิเตอร์ กระผมดัดแปลงเพลงไว้ฟังเองไว้ร้องเอง กระผมตัดเฉพาะท่อนฮุก ในเพลงที่ตั้งใหม่ว่า “สัญญาปลอมๆ” คงไม่น่ากลัวนะครับผม จริงหรือไม่ประการใด ก็คิดพิจารณาดูครับผม เอาไว้สะท้อนตัวเองเวลาทำงาน เพราะจะช่วยเตือนใจตัวเองว่า อย่าสร้างสัญญาปลอมมากนัก
ไหนฤา “ปัญญา”
ไหนหรือ “อวิชชา”
ยืนยันมั่นคงไม่แปรเปลี่ยน
สร้างสัญญาปลอมๆดังว่า “การเรียน”
ไม่เปลี่ยนแปลง
ไม่รู้จริงจริง หรือละเลยจะทำ
ทุกการกระทำดังเสแสร้ง
สร้างอวิชชาแบบ “มืดดำ” ยิ่งกว่าตะแบง
เหมือนดังดินแล้ง..ที่ขาดฝน
เรียนแสดงความเห็นด้วยความเคารพ
นิสิต