คำทักทาย
—————————————————————————————
ไพฑูรย์ ธัญญา*

 

"เจ้านกน้อยน่ารักร้องทักว่า
ไปไหนมาหนูเล็กเด็กชายหญิง
ทั้งรูปร่างหน้าตาน่ารักจริง
ข้าดูก็ยิ่งจำเริญตา"

มาจากไหนกันเล่า? หนุ่มสาวน้อย
ดูแช่มช้อยน่ารักเป็นหนักหนา
แววตาเจ้าซื่อ ใส ไร้มารยา
เพิ่งแรกรุ่นชันษาไม่กี่ปี

หวังใดกันเล่า? หนุ่มสาวน้อย
จึงมุ่งหมายรอคอยมาที่นี่
ใส่เครื่องแบบโก้หรูดูสวยดี
ก้าวเดินแต่ละที่มีคนมอง

หาอะไรกันเล่า ? หนุ่มสาวน้อย
ดูแววตาเลื่อนลอยทีจับจ้อง
ฉันเจ๋ง ฉันเก่ง ฉันอยากลอง
สิ่งใดคือหมายปองในตัวเธอ

เห็นอะไรกันบ้างเล่า ? หนุ่มสาวน้อย
ตึกรามราวหอคอยประเจิดประเจ้อ
หนุ่มเหน้าสาวสวยดูเลิศเลอ
นวยนาดกันออกเกร่อตามสายทาง

ยินเสียงใดกันบ้างเล่า? หนุ่มสาวน้อย
บทเพลงอ้อยสร้อยเปล่งประสาน
เสียงกระซิบอันห่วงใยพ้นประมาณ
หรือปลุกใจปลอบให้กล้าหาญ กำลังใจ

เมื่อเธอมาและได้เห็นที่เป็นอยู่
อีกไม่นานเธอจะรู้และตอบได้
ที่นี่ ! อาจไม่มีแม้สิ่งใด
หากมืดบอด บ้าใบ้ ไปวันวัน

ฉันเจ๋ง ฉันเก่ง ฉันเท่
ฉันเก๋ ฉันเก๋า ฉันฝัน
ที่นี่ ! มหา'ลัยใต้แสงจันทร์
โชคดีก็แล้วกัน... สวัสดี

*นามแฝง ผศ.ธัญญา สังขพันธานนท์
ประพันธ์ในขณะดำรงตำแหน่งรองอธิการบดีฝ่ายพัฒนานิสิต
(เนื่องในเทศกาลรับน้องใหม่ มิถุนายน 2544 :
จากหนังสือรับน้ององค์การนิสิต ระบบปกติ)