เราจะปลีกตัวหรือถอนตัวออกมาจากสิ่งทั้งหลายที่เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ได้อย่างไร   คำตอบก็คือ  จะต้องศึกษาว่าอะไรเป็นสาเหตุให้เรายากจนเข้าไปยึดติดในสิ่งนั้น  เมื่อรู้ต้นเหตุแล้ว  เราอาจจะตัดความยึดติดเสียได้  กิเลสซึ่งเป็นความยึดถือในสิ่งทั้งปวงนั้น  ในพุทธศาสนาเรียกว่า  อุปาทาน  แปลว่าความยึดติด  จำแนกเป็น 4 ประการด้วยกัน คือ

             1. กามุปาทาน  ยึดมั่นโดยความเป็นกามหรือของรักใคร่ทั่วไป

             2. ทิฏฐุปาทาน  ยึดติดในทิฐิ หรือความคิดเห็นที่ตนมีอยูเดิม ๆ

             3. สีลัพพตุปาทาน  ยึดติดในวัตรปฏิบัติที่มุ่งหมายผิดทาง

             4. อัตตวาทุปาทาน  ยึดมั่นโดยความเป็นตัวเป็นตน

              อุปาทานทั้ง 4 นี้เป็นปัญหาอันอันเดียวที่พุทธบริษัทหรือผู้ประสงค์จะรู้จักตัวพระพุทธศาสนาจะต้องเข้าใจให้ได้  เพราะว่าวัตถุประสงค์ของการรักษาพรหมจรรย์ในพุทธศาสนานี้ ก็เพื่อทำจิตให้หลุดพ้นจากความยึดมั่นที่ผิด ๆ นี้  เมื่อจิตหลุดพ้นจากความยึดมั่นแล้วก็ไม่มีอะไรคล้องจิตนั้นให้ตกเป็นทาสของโลกหรือเวียนว่ายตายเกิดอีกต่อไป  เพราะฉะนั้น การหลุดพ้นจากความยึดมั่นที่ด ๆ  จึงเป็นใจความสำคัญที่สุดของพุทธศาสนา