สายฝนหลั่งน้ำตา ณ ครานี้ เป็นเพลงที่โศกศัลย์จนหวั่นไหว

เมื่อโลกมัวมืดมิดเหมือนสิ้นแสง
ฟ้าสีแดงมลพิษแพร่ขยาย
มวลแมกไม้สัตว์ป่ามาล้มตาย
ปลาไม่ว่ายเวิ้งน้ำร่ำอาลัย


สายฝนหลั่งน้ำตา ณ ครานี้
เป็นเพลงที่โศกศัลย์จนหวั่นไหว
พร่ำบอกคำย้ำเตือนแต่เสียใจ
เหลืออะไรพรุ่งนี้เพื่อชีวิน


เมืองยิ่งใหญ่คนยิ่งห่างต่างคนอยู่
คนละทางรับรู้รสถวิล
ทุกก้าวย่างห่างเหินเมินฟ้าดิน
โลกล้าสิ้นป่วยไข้ใครดูแล


ธรรมชาติขาดสมดุลล้วนวัตถุ
ร้อนระอุปวดร้าวด้วยบาดแผล
สิ้นนกร้องดอกไม้ไพรกลับผันแปร
เปลี่ยนกระแสทางเก่าที่เราเดิน


วันนี้ใช่สิ้นสุดหยุดความหวัง
สายรุ้งยังพราวพร่างมิห่างเหิน
วาดลวดลายด้วยรักมิพักเมิน
ไม่สายเกินโลกป่วยต้องช่วยกัน


มาเถิดหนาร่วมรักพิทักษ์โลก
ระงับโศกแผ่นดินสิ้นหวาดหวั่น
เกี่ยวร้อยรักสามัคคีที่แบ่งปัน
ถักทอฝันห่วงใยให้ฟ้างาม...

                               ดอกไผ่

                        ๒๗ กันยายน ๒๕๕๒

ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เน็ต