การหาค่าความพอดีที่ง่ายและปฏิบัติได้จริง คือ
SE = Ha(W + H)W
SE = Sufficient Economy
HA = Happiness for all
W = Wealth
H = Health
W = Wisdom
Happiness for All
การกระทำใดๆ ที่เป็นไปเพื่อทุกข์ทั้งแก่ตนและคนอื่น ย่อมเป็นบาป เพราะนำภัยมาให้ทั้งระยะสั้น และระยะยาว ดังนั้นหลักการแรกแห่งความชอบธรรมคือพึงกอปรกิจเพื่อความสุขทั้งแก่ตนและ คนอื่นพร้อมกัน
แต่ความสุขที่ดีนั้น ต้องเป้นความสุขที่มีสรรถภาพ และประสิทธิภาพสูง และสร้างสรรค์คุณค่าอย่างเป็นระบบ ไม่ใช่ความสุขแบบขี้เกียจ มิใช่สุขแบบอดหยากและรอให้คนมาสงเคราะห์ หรือสุขแบบหลงใหลกระแสไปวันๆ ซึ่งไร้ความเสถียร ความสุขที่ล้ำค่าจึงต้องเป็นไปเพื่อ Wealth and Health ด้วย
Wealth
สมบัติทั้งหลายมีค่าเป็นกลาง และใช้เป็นตัวกลางในการดำเนินกิจกรรมทางสังคมทั้งหลาย ดังนั้นการมีสมบัติจึงมีสิ่งที่เป็นกลางเพื่อการปฏิสัมพันธ์ที่ดี คนมีสมบัติมากก็เกื้อกูลได้มากแต่ที่สำคัญการแสวงหา การรักษา และการใช้สอยจะต้องชอบธรรม คือเป็นไปเพื่อประโยชน์ตน ประโยชน์ท่าน ประโยชน์ส่วนรวมพร้อมกัน
หากเป็นไปเพื่อประโยชน์สุขทุกฝ่ายแล้ว จะรวยเท่าไร ก็รวยไปเถิด แต่อย่าพยายามร่ำรวยจน เสียสุขภาพหรือสร้างความทุกข์ให้แก่ตนเองและผู้อื่นเป็นอันขาด จะขาดทุน
Health
ต้นทุนในการซ่อมบำรุงสุขภาพเมื่อเสียหายนั้นแพงมาก ทั้งในขณะที่ซ่อมสุขภาพอยู่ก็จะด้วยสมรรถภาพ ไร้ผลิตภาพ และสูญเสียความสุข ซึ่งปัญหาอื่นๆ จะตามมามากมาย การเสียสุขภาพจึงเป็นภาระอันยากลำบากทางเศรษฐกิจทั้งของตนเอง ขององค์กร ของสังคม และของชาติ พระพุทธเจ้าจึงตรัสว่า “การไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ” เพราะสุขภาพเป็นปัจจัยหลักของเศรษฐกิจประการหนึ่ง
ดังนั้น การมาทำงานร่วมกันของทุกคน พึงคำนึงถึง และส่งเสริมการรักษาสุขภาพของกันและกันด้วย อย่าปล่อยให้ป่วย แล้วมาตามซ่อมกัน ดีไม่ดีซ่อมไม่ได้ จะขาดทุนชีวิต
WISDOM
การจะทำทั้งหมดนี้ได้นั้น แน่นอน ปัจจัยจำเป็นที่ต้องมีให้มาก คือปัญญา ต้องมีปัญญารอบด้าน ประมวลปัญญาผสมผสานนำมาใช้ให้เกิดประโยชน์สุขจริงต่อชีวิต ต่อการงาน และการอยู่ร่วมกัน
ดังนั้น บุคคลกรทุกระดับ ต้องพัฒนาปัญญากันให้มาก ความรู้ที่มีอยู่ก็ต้องนำมาใช้ให้เกิดผลจริง แบ่งปันความรู้กัน อย่าเก็บไว้จนฝ่อหายไป
แลกเปลี่ยนคุณค่ากันและกัน พัฒนากันไป จนกว่าจะถึงเป้าหมาย คือทุกคนเป็นสุข อยู่สบายกันถ้วนหน้า *-*
ขอบคุณสำหรับความรู้...ใช้อยู่เหมือนกันค่ะ