เดือนรอมฎอนประจำปี ฮ.ศ. 1430 จากไปแล้วและโอกาสพิเศษนั้นก็ผ่านไปแล้วด้วยเช่นกัน

 

แต่ละคนจะเป็นเช่นที่ท่านนบี (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) กล่าวไว้คือ "มันญัดดา วะญาดา" ความว่า "ผู้ใดพยายาม และ(แน่นอนเขาจะได้ใน)สิ่งที่เขาพยายาม"

 

และผู้ที่ได้พยายามจะพบกับสิ่งที่เขาพยายามในวันหนึ่งด้วยความยินดีอย่างที่สุด

 

และผู้ที่พลาดหวังด้วยไม่เห็นความสำคัญของการพยายามก็จะพบกับความเสียใจและเสียดายอย่างสุดที่จะพรรณา (ขอทรงให้ข้าพระองค์ห่างไกลจากประเภทหลังนี้ด้วยเถิด อามีน)

 

อย่าเสียเวลาเลยสหายกับการมานึกเสียดายกับสิ่งที่ผ่านพ้นไปแล้ว แม้ว่าโอกาสทองจะผ่านพ้นไปไกลลิบแล้ว แต่ด้วยความเมตตาอันมิอาจคำนวณ พระผู้ทรงกรุณาปรานียังทรงให้โอกาสแก่เราอยู่ แม้จะไม่ใช่โอกาสทองก็ตามที ขอเราจงอย่างมองข้ามมันไปเช่นโอกาสที่ผ่านพ้นไป...

 

ชีวิตที่ยังคงมีอยู่คือโอกาสที่เหลืออยู่

 

หลังจากนี้ไป ซึ่งเราต่างไม่อาจทราบได้ว่า นานแค่ใหน? 1 ปี หรือน้อยกว่านั้น 1 เดือนหรือน้อยกว่านั้น 1 สัปดาห์หรือน้อยกว่านั้น 1 วันหรือน้อยกว่านั้น 1 ชั่วโมงหรืออาจจะน้อยกว่านั้น หรือน้อยกว่านั้นอีก วัลลอฮฺฮูอะอฺลัม

 

ขอเราจง "ปฏิบัติสิ่งดีๆ" หลังจากนี้ไป เฉกเช่นที่เรา "ได้เคยปฏิบัติ" ในเดือนรอมฎอนที่ผ่านมา และโดยเฉพาะผู้ที่พลาดการปฏิบัติอย่างดีที่สุดในเดือนรอมฎอนที่ผ่านมา ก็ควรอย่างยิ่งที่จะเริ่มความพยายามอย่างดีที่สุด เท่าที่โอกาสเหลืออยู่  เพื่อที่ในวันหนึ่งเมื่อไปถึงจุดนัดพบ มีความพยามยามของเรารออยู่ที่นั่น ซึ่งจะทำให้วันนั้นเป็นวันแห่งความปิติยินดีใน "ความพยายาม" ของเราเอง...

 

เอาหละ สหายของฉัน ปิดบันทึกนี่เถอะ แล้วเริ่มความพยามยามของเราเดี่ยวนี้ ขอพระผู้ทรงกรุณาปรานี ทรงให้เรา (ผู้พยายาม) ได้รับความสำเร็จในสิ่งที่เราได้พยามยามด้วยเถิด อามีน