เมื่อคืนฝนตกหนักเกือบชั่วโมง  นั่งดูฝนที่กระหน่ำมาจากฝากฟ้า

อย่างเงียบสงบ  แต่ในใจพลันคิดถึงความตายขึ้นมาทันท่วงที

ซึ่งเป็นเรื่องปกติที่ธรรมฐิตคิดระลึกถึงมันอยู่เนืองๆ

เพราะในเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่เราทุกชีวิตต้องได้รับ

ก็ต้องทำความรู้จักกับมันไว้ทุกเมื่อเชื่อวัน  เพราะไม่รูว่าจะได้รับวันไหน

เลยต้องเรียนรู้ไว้ก่อนจะได้เผชิญหน้ากะมันอย่างเพื่อนรักที่แสนดี

แต่ก่อนจะได้รับมันในขณะมีลมหายใจอยู่นี้แหละ

เราก็ควรจะทำอะไรให้เป็นประโยชน์กะตัวและคนรอบข้างบ้างละ

ในวันหนึ่งไม่มากก็น้อยควรทำสิ่งที่ดีไว้บ้าง

ก่อนที่เราท่านจะไม่มีโอกาสได้ทำ

........

เคียงเอ๋ย  เคียงร่าง  อยู่ข้างศพ

เย็นยะเยียบเงียบสงบสลบไสล

มีจิ้งหรีดกรีดเสียงสำเนียงไพร

น้อมส่งใจจดจ่อมรณา

คนเอ๋ยคนเราก็เท่านี้

ไม่เห็นมีสิ่งใดควรใฝ่หา

กิน  กาม  เกียรติ  เก่ง  โก้  ในโลกา

คือมายาของชีวิตอนิจจัง

ลวดลายลีลาในหล้าโลก

เศร้าโศกสุขสมอารมณ์หวัง

ชั่วครู่ชั่วคราวมิยาวยัง

จะจริงจังกับอะไรในชีวิต

ปล่อยเอ๋ยปล่อยวางเสียบ้างเถิด

รู้กำหนดลดละสละสิทธิ์

แจกจ่ายเจือจานสมานมิตร

เพื่อชีวิต “ ว่างเบา” ก่อนเข้าโลง

ธรรมะสวัสดีขอรับ..