ดอกสร้อ๑๐๐บท

                                           แต่งเอ๋ยแต่งดอกสร้อย

      แต่งได้นับ ร้อยบท ไม่หมดหวัง

แม้จะมี คนสนใจ น้อยเสียจัง

    แต่ใจตั้ง เด็กอ่านได้ เตือนใจตน

ขอเพียงได้ มีส่วน ปลุกสำนึก

มีส่วนฝึก ให้รู้คิด จิตฝึกฝน

  ขอให้มี ส่วนช่วย เยาวชน

      หนึ่งเสียงบ่น หนึ่งเสียงทัก เพราะรักเอย