ช่วงนี้เราเองต้องมาทำงานก่อสร้างต้องเจอ ต้องสัมผัสกับทั้งช่างและทั้ง "กรรมกร..."

ช่างกับกรรมกรถ้าสัมผัสจริง ๆ แล้วเขาเป็น "คนใจกว้างนะ" มีอะไรก็บอกเรา ไม่มีเล่ห์ ไม่มีปิด ไม่มีบัง
แตกต่างกับพวก "ผู้รับเหมา" พวกนี้ เล่ห์เหลี่ยมเยอะ โดยเฉพาะพวกเถ้าแก่และ "คนขายของ" พวกนี้นี่ถ้าดูให้ดีมีมารยามากกว่า "ห้าร้อยเล่มเกวียน"

กรรมกร ชีวิตเขาก็ไม่มีอะไร ตื่นเช้ามากินข้าวแล้วก็ทำงาน
ถึงเวลาเที่ยงก็กินข้าว มีเวลาเหลือก็ "หลับ....zzzzz"
บ่ายเขาก็ตื่นขึ้นมาทำงาน ทำงานเสร็จเย็นก็กินข้าว
กินเข้าวเสร็จไม่ทำโอก็กลับบ้าน...
ชีวิตไม่เห็นต้องวุ่นวายอะไรมาก

ร้อนเขาก็เอาหมวกมาใส่ ฝนตกเขาก็เอาร่มมากาง
ทำงานไปก็ไม่ต้องคิดอะไรมาก ให้ทำอะไรก็ทำ

แต่พวกผู้รับเหมานี่ "คิดมาก" จะทำให้อะไรอย่างหนึ่งก็คิดแล้วคิดอีก อีกอยู่แต่ว่า "จะคุ้มหรือไม่คุ้ม"
พวกผู้รับเหมานี่ จะสามารถเรียกหรือนิยามได้ว่า "พวกทำนาบนหลังคน"
เขาคิดอยู่แต่ว่าจะทำอย่างไรให้เงินเหลือเยอะ ๆ
การที่จะทำให้เงินเหลือเยอะ ๆ คือ จะต้องจ้างกรรมกรด้วย "เงินน้อย ๆ"
จ่ายค่าจ้างน้อย ๆ และใช้งานหนัก ๆ

การคิดแบบนี้ทำให้ "ผู้รับเหมา" ซึ่งวัน ๆ ไม่ได้ทำอะไรมากกลายเป็นคนใจแคบ
ผู้รับเหมา ตอนเช้าก็มีหน้าที่ขับรถมาส่งคนงานแล้วก็ "รอ"
ตอนรอนี้ก็ไปเที่ยวบ้าง นอนบ้าง หลับบ้าง ถึงเวลาก็มารับกลับ
กรรมกรทำอะไรเสียหายก็ "หักเงิน"
คิดค่าข้าว ค่ารถ (ทั้ง ๆ ที่บอกว่าเลี้ยง)
หน้าที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งก็คือ พอถึงเวลาก็จะมา "เบิกเงิน" กับเรา
แล้วก็เอา "เศษเงิน" ไปแบ่งให้กับ "กรรมกร" ที่ต้องทำงานตากแดด ตากลม

แต่กรรมกรเขาก็ใจกว้างอยู่ดี
เขายอมรับ "ชะตากรรม" เขาก็ทนสู้ทำงานได้เงินวันละร้อย สองร้อย
กินน้ำกระติกเดียวกัน (แต่ก็ไม่เห็นเป็นโรคอะไร)
เรื่องน้ำนี่ก็แปลกนะ
กรรมกรเขาจะมีกระติกน้ำแข็งอยู่กระติกหนึ่ง
คนงานกี่คนเขาก็กินกระติกเดียวกันนี่แหละ ใช้แก้วน้ำใบเดียวกัน กระติกน้ำใบเดียวกัน เขาก็ไม่เห็นจะเป็นโรคอะไร
มิหนำซ้ำบางครั้ง คนมาส่งของ คนงานที่อื่นมา เขาก็มาขอน้ำกระติกนี้กิน ใช้แก้วน้ำใบนั้นนั่นแหละ เขาก็จะกว้าง "แบ่งกันกิน" เขาไม่เห็น "บ้าโรค" คือ กลัวโรคอย่างเราเลย

ไอ้เรานี้นะแก้วน้ำนี่ก็ต้องมีส่วนตัว ล้างแล้ว ล้างอีก ล้างแก้วไม่พอ ต้องล้างมืออีกต่างหาก
พอถึงปีไปตรวจสุขภาพก็เป็นนั่นเป็นนี่
แต่กรรมกรเขาไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย
สุขภาพ อนามัยเหรอ ไม่ต้องพูดถึง นอนกับดิน กินกับทราย
แผลเลือดออกเหรอ ไม่ต้องถามถึงแอลกอฮอล์เช็ดแผล
เลือดมันออกได้ มันก็แห้งเองได้
เหมือนตอนแรกก่ออิฐ เป็นแผลทุกวัน ทั้งวัน
โดนโน่นนิด นี่หน่อย เลือดออกก็ปล่อยมัน ถ้ามันจะตายเพราะทำงานก็ให้มันตายไป
แล้วมันก็ไม่เห็นเป็นอะไร แผลมันก็หายดี ไม่เห็นเป็น "บาดทะยัก"...

ทำงานมาก ๆ นอกจากใจกว้างแล้วจะ "ไม่กลัวตาย" อีกด้วยนะ
มาฝึกใจกว้างด้วยการทำงาน แล้วชีวิตนี้จะสวยงามขึ้นอีกเยอะ...